ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
Featured_thinkstockphotos-488065256

Ο γνωστός ψυχίατρος Ματθαίος  Γιωσαφάτ, στο βιβλίο του που κατέθεσε την πείρα του πάνω στη θεραπεία χιλιάδων ζευγαριών,  έβαλε τον τίτλο: “ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ ΚΑΝΕΙΣ  Ή ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ”. Ερώτημα που κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με σιγουριά, εφόσον μέσα από τη σχέση, τη συντροφικότητα, το γάμο όλοι οι άνθρωποι ζούμε στιγμές ευτυχίας και στιγμές δυστυχίας.

Ο γάμος (ή η συντροφικότητα) είναι η κορυφαία σχέση στη ζωή μας, όπου κανείς μπορεί να καλύψει βαθιές  συναισθηματικές και παιδικές ανάγκες. Ως γνωστόν, οι συναισθηματικές σχέσεις είναι το βασικότερο στοιχείο, εκτός από τις ανάγκες επιβίωσης (πείνα, δίψα, κτλ), που καθορίζει τη ζωή του ανθρώπου. Η ανάγκη για αγάπη, τρυφερότητα, κατανόηση, στήριξη, ζητά να καλυφθεί μέσα από τη συντροφικότητα και όταν δεν γίνεται αυτό, τότε ο άνθρωπος νιώθει δυστυχισμένος.

Ο γάμος θα μπορούσε να είναι η πιο υγιής και η πιο ευτυχής σχέση που έχουμε στη ζωή μας, αν η ασυνείδητη πλευρά μας δεν μας καθόριζε σε τόσο μεγάλο βαθμό. Καμιά φορά, ο Επίκτητος αναφερόταν με δυσπιστία στο θεσμό του γάμου, υποστηρίζοντας ότι μια τέτοια συμβίωση «βγάζει από μέσα μας τον χειρότερο μας εαυτό». Όταν αρχίζουμε μια σχέση τα πράγματα πάνε σχετικά καλά, γιατί δουλεύει το ενήλικο κομμάτι μας. Από τη στιγμή όμως που θα μπούμε στο γάμο και αρχίσει η καθημερινή τριβή, η κατάσταση δυσκολεύει. Άγχη, φόβοι, ανησυχίες, κούραση, θλίψη αποτελούν καθημερινά ψυχολογικά συμπτώματα που απασχολούν τα ζευγάρια. Μέσα από τη σχέση, ζητάμε να θεραπευτούν κι όταν δεν γίνεται αυτό, οι συγκρούσεις γίνονται έντονες. Γιατί όμως ζητάμε να θεραπευτούμε μέσα στη σχέση; Διότι ο γάμος, η συντροφικότητα είναι η πιο στενή σχέση και μας θυμίζει τις σχέσεις που είχαμε μέσα στην οικογένεια και πιο συγκεκριμένα, την πιο στενή σχέση που είχαμε με το γονιό μας. Επομένως, μοιραία ζητάμε με επιτακτικό τρόπο να πάρουμε ό,τι δεν καταφέραμε να πάρουμε από την «πρώτη μας σχέση».

Η τάση να συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε τις τραυματικές καταστάσεις της παιδικής μας ηλικίας, ονομάστηκε από το τον Φρόϋντ καταναγκαστική επανάληψη. Πιο συγκεκριμένα, καταφέρνουμε κατά κάποιον τρόπο να δημιουργούμε καταστάσεις παρόμοιες με εκείνες που υπήρξαν πραγματικά «καταστροφικές» στην παιδική ηλικία και να επαναδραστηριοποιούμε τον πόνο μας, με σκοπό την «επανόρθωση». Ζήλιες, γκρίνιες, πάθη, εξωσυζυγικές σχέσεις εμφανίζονται για να σαμποτάρουν την άλλοτε ισορροπημένη μας σχέση και επέρχεται η σύγκρουση. Μεταβιβάζουμε κάτι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, στο σύζυγο ή στη σύζυγο, αισθήματα που είχαμε με τη μάνα μας ή με τον πατέρα μας που είναι ασυνείδητα. Ο σύντροφος, κατά κανόνα, δεν μπορεί να αντιληφθεί την πηγή της σύγκρουσης και ο γάμος γίνεται ανυπόφορος.

Με το γάμο έχουμε μια πολύ έντονη σωματική σχέση που μας  θυμίζει τη σχέση με τη μάνα  μας. Αυτό, κατά κάποιο τρόπο, μας ανακατεύει και αναβιώνουν διάφορες μνήμες της παιδικής ηλικίας. Αν ο/η σύντροφος μπορεί  να συνειδητοποιήσει τι ακριβώς είναι αυτό που αποζητά από τη σχέση και διαχωρίσει το «εκεί και τότε» με το «εδώ και τώρα», τότε μπορεί και να διαχειριστεί τις καθημερινές συγκρούσεις με εποικοδομητικό τρόπο.

Πώς διαχειριζόμαστε τη σύγκρουση μέσα στο γάμο;

Βασικό είναι να αναγνωρίσουμε ότι ο θυμός είναι φυσιολογικό συναίσθημα, που πρέπει να εκφραστεί με σωστό τρόπο.

  • Καταρχάς, χρειάζεται να έρθουμε στο ίδιο επίπεδο με τον/τη σύντροφό μας και μην υποθέτουμε πώς αισθάνεται. Ο θυμός και οι συγκρούσεις συχνά δημιουργούνται επειδή το ζευγάρι δε μιλάει για τα συναισθήματά του και κανείς δε γνωρίζει τελικά τι νιώθει ο άλλος.
  • Ξεκινάμε μια συζήτηση με το «Εγώ» (εγώ νιώθω, εγώ χρειάζομαι, κοκ) και όχι κατηγορώντας τον άλλον με το «Εσύ..».
  • Βεβαιωνόμαστε ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος και τόπος για συζήτηση και ότι ο/η σύντροφος είναι έτοιμος για συζήτηση.
  • Επικεντρωνόμαστε στα προβλήματα του παρόντος, χωρίς να κάνουμε γενική κριτική ή καταγραφή όλων των προβλημάτων του παρελθόντος.
  • Μιλάμε με ειλικρίνεια για το πώς αισθανόμαστε και ρωτάμε τον άλλον να μας πει πώς αισθάνεται ο ίδιος.
  • Αποδεχόμαστε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον/τη σύντροφό σας και να τον/την κάνουμε ακριβώς σύμφωνα με το πρότυπο που έχουμε στο μυαλό μας.
  • Δεν προσπαθούμε να κερδίσουμε, διότι αν ο ένας κερδίσει τότε ο άλλος θα χάσει και αυτό ποτέ δεν είναι ευχάριστο!  Αν το ζευγάρι κατανοήσει ότι καθένας είναι διαφορετικός και ιδιαίτερος, έρχονται πιο κοντά και βγαίνουν κερδισμένοι και οι δύο!

Σύμφωνα με τις διεθνείς στατιστικές, το 80% των ζευγαριών δεν περνάνε καλά. Από αυτό το 80%, το 50% χωρίζουν και το άλλο 30% δεν χωρίζει για λόγους οικονομικούς, κοινωνικούς, γιατί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να χωρίσουν, έχοντας μάθει στη ρουτίνα του γάμου.

Οι σχετικά καλοί γάμοι ανέρχονται περίπου στο 20%. Ποσοστό  μικρό. Ωστόσο, η ευτυχία του ανθρώπου καθορίζεται από την οικογενειακή ζωή και το γάμο και για να το πετύχει αυτό πρέπει να στρέφεται στην πραγματική αιτιολογία της δυστυχίας του κι όχι να ρίχνει μονίμως ευθύνες στους άλλους και τις συνθήκες ζωής.

O γάμος θα μπορούσε να αποτελέσει μια όαση ασφάλειας και πηγή ευτυχίας αν στραφούμε στο να διορθώσουμε τα πραγματικά ασυνείδητα προβλήματα που αναπόφευκτα προκύπτουν μέσα σε μια συμβιωτική σχέση.

Κείμενο : Δήμητρα Χ. Σύρκου, Ψυχολόγος, Πτ. Παντείου Παν/μιου, Εκπ. στην Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία, στην Ελληνική Εταιρία Αναλυτικής Ομαδικής & Οικογενειακής Θεραπείας.

Περισσότερα άρθρα στην ενότητα Ψυχολογία

Σχετικά Άρθρα

Αναζήτηση Γιατρού

Πείτε μας τη γνώμη σας

Φθινόπωρο. Τι σημαίνει για εσάς;

Ajax-indicator

ή Δείτε τα αποτελέσματα