Άρθρα για Υγεία

Γυναικείες λοιμώξεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες

Γυναικείες λοιμώξεις κατά τους καλοκαιρινούς μήνες

Διαβάστε περισσότερα

Το καλοκαίρι έφτασε! Μια υπέροχη περίοδος του χρόνου που όμως, κατά τη διάρκεια της, οι γυναίκες μπορεί να εμφανίσουν διάφορα γυναικολογικά προβλήματα. Προβλήματα που συνήθως δεν είναι σοβαρά αλλά, μπορεί να φανούν πολύ ενοχλητικά κατά την περίοδο των διακοπών. Οι συνηθέστερες γυναικείες λοιμώξεις είναι: 1) Μυκητιασική κολπίτιδα 2) Βακτηριακή κολπίτιδα 3) Ουρολοίμωξη 4) Ιογενείς λοιμώξεις και ΣΜΝ ( HPV, ερπητικές λοιμώξεις ) Που οφείλονται και ποιες οι θεραπείες; Μυκητιασική κολπίτιδα: Είναι η συνηθέστερη λοίμωξη και προκαλείται από φλεγμονώδεις μεταβολές στο κολπικό επιθήλιο και στο επιθήλιο του αιδοίου μετά από μόλυνση από μύκητες του γένους Candida (συνηθέστερα Candida albicans σε ποσοστό 91%). Η Candida αποτελεί μέρος της φυσιολογικής χλωρίδας του κόλπου σε πολλές γυναίκες (κολπικό μικροβίωμα. Η παρουσία της, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν προκαλεί δυσάρεστα συμπτώματα, εφόσον το ανοσοποιητικό σύστημα είναι δυνατό και δεν επιτρέπει τον πολλαπλασιασμό της. Το pΗ του κόλπου κυμαίνεται φυσιολογικά μεταξύ 3,8 - 4,5 (όξινο). Το καλοκαίρι όμως, η ύπαρξη έντονης ζέστης, η άμμος αλλά και τα υψηλά επίπεδα υγρασίας, ευνοούν την ανάπτυξη μυκητιασικής κολπίτιδας. Συνήθως η κολπική μυκητίαση μεταδίδεται από το νερό της θάλασσας και της πισίνας όταν είναι μολυσμένα, από τις τουαλέτες καθώς και με τη σεξουαλική επαφή. Η αποίκηση του μήκυτα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του κολπικού pH και πυροδοτεί μια πληθώρα συμπτωμάτων όπως: ♥ Παχύρρευστες και κολλώδεις κολπικές εκκρίσεις (χρώματος λευκού ή γκρίζου) ♥ Αίσθημα καύσου & ξηρότητα ♥ Ενοχλήσεις κατά την ούρηση ♥ Κνησμό ♥ Δυσπαρευνία (πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή) ♥ Οίδημα Αυτές οι λοιμώξεις είναι πιο συχνές σε ενήλικες γυναίκες και όχι τόσο σε έφηβες, με τα συμπτώματα να είναι πολύ πιο έντονα όταν η λοίμωξη εμφανίζεται κοντά στην έμμηνο ρύση. Στατιστικά 3 στις 4 γυναίκες θα εμφανίσουν έστω μία φορά στη ζωή τους κολπική μυκητίαση. Η διάγνωση γίνεται είτε µικροσκοπικά είτε µε καλλιέργεια κολπικού υγρού. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει τη χρήση κολπικών αντιμυκητιασικών υπόθετων σε συνδυασμό με τοπικές κρέμες ενώ, εάν τα συμπτώματα επιμένουν, προτείνεται και κάποια συστηματική αγωγή. Σε κάθε περίπτωση οι θεραπείες αυτές πρέπει να λαμβάνονται κατόπιν ιατρικής γνωμάτευσης. Στα πρώτα συμπτώματα ενδείκνυται η χρήση ενός καθαριστικού με στυπτικά συστατικά, όπως tea tree καθώς και κολπικές πλύσεις με σόδα. Βακτηριακές κολπίτιδες: Λιγότερο συχνές, εμφανίζονται κυρίως λόγω των αυξημένων σεξουαλικών επαφών χωρίς προφύλαξη. Οφείλονται σε διάφορους μικροοργανισμούς, με κυρίαρχο την Gardnerella vaginalis και τις τριχομονάδες (σε ποσοστό 95%). Τα κυριότερα συμπτώματα είναι: Λιγοστό κολπικό έκκριμα, γκριζόλευκο κακοσμία (δυσάρεστη οσμή ψαριού) αίσθημα καύσου. Οι υψηλές θερμοκρασίες, η άμμος αλλά και το νερό της θάλασσας ενοχοποιούνται σε έναν βαθμό για την εμφάνιση λοιμώξεων. Στη θεραπεία περιλαμβάνονται per os και κολπικά σκευάσματα, κατόπιν ιατρικής σύστασης. Συνδυαστικά προτείνονται κολπικές πλύσεις με χαμομήλι, που αντιμετωπίζουν άμεσα φλεγμονές και ερεθισμούς του κολπικού βλεννογόνου. Ουρολοίμωξη (κυστίτιδα): Προκαλείται από μόλυνση της ουροδόχου κύστης από βακτηρίδια της εντερικής χλωρίδας, τα οποία κατοικούν φυσιολογικά μέσα στο έντερο όπως το Εscherichia Coli (στο 70-95% των περιπτώσεων). Συνήθη συμπτώματα: → Συχνή και έντονη επιθυμία ούρησης, ακόμα και κάθε 5 λεπτά → βάρος και ενόχληση στο κάτω μέρος της κοιλιάς → έντονος πόνος και τσούξιμο τη στιγμή της ούρησης, με μερικές σταγόνες αίματος ανάμεσα στα ούρα → μερικές φορές πυρετός. Σημαντικές αιτίες για την αύξηση των ουρολοιμώξεων το καλοκαίρι είναι η επαφή με τα μικρόβια στην παραλία ή την πισίνα, σε συνδυασμό με τις υψηλές θερμοκρασίες και την υγρασία, που όπως είπαμε αποδυναμώνουν την άμυνα του οργανισμού. Το καλοκαίρι λόγω αλλαγής περιβάλλοντος, η αναγκαστική χρήση κοινόχρηστης τουαλέτας ή ακόμη και η προσπάθεια αποφυγής χρήσης της τουαλέτας και το ''κράτημα'' της ούρησης για πολλή ώρα, οδηγούν σε αύξηση των περιστατικών ουρολοίμωξης. Η σωστή διάγνωση της νόσου γίνεται με καλλιέργεια ούρων. Η θεραπεία συνήθως περιλαμβάνει την χορήγηση αντιβιοτικών και την κατανάλωση πολλών υγρών ημερησίως. Επίσης δεν πρέπει να ξεχάσουμε να αναφέρουμε τα συμπληρώματα διατροφής, τα οποία μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά την κλινική εικόνα των ουρολοιμώξεων. → Cranberries: Αποτελούν τον βασικότερο σύμμαχο μας στις ουρολοιμώξεις. Η υψηλή συγκέντρωση σε προανθοκυανιδίνες (PAC), εμποδίζει την προσκόλληση του βακτηρίου Escherichia coli στο τοίχωμα της ουροδόχου κύστης, με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η ανάπτυξη οποιασδήποτε νέας λοίμωξης. → Μαννόζη: Είναι ένας απλός υδατάνθρακας που λαμβάνουμε κυρίως μέσω φρούτων αλλά παράγεται και από τον οργανισμό μας σε μικρές ποσότητες. Έχει προστατευτική δράση και αποτρέπει τη δημιουργία τοπικής φλεγμονής. Μάλιστα οι μελέτες δείχνουν ότι η πιο δραστική μορφή της είναι η D-Μαννόζη, η οποία και κυριαρχεί στα περισσότερα σκευάσματα. → Βιταμίνη C: Ενδείκνυται για περιπτώσεις επαναλαμβανόμενων ουρολοιμώξεων, σε ποσότητα τουλάχιστον 4.000 mg ημερησίως. → Uva Ursi: Εξαιρετική προληπτική δράση φαίνεται να έχει και το βάμμα αρκτοστάφυλλου που χρησιμοποιείται ως τονωτικό, διουρητικό και κατά των παθήσεων των νεφρών και της κύστης. Τέλος, να επισημάνουμε ότι οι ιογενείς λοιμώξεις κάνουν την εμφάνισή τους περισσότερο το καλοκαίρι λόγω των ελεύθερων και συχνότερων σεξουαλικών επαφών. Οι λοιμώξεις αυτές απαιτούν ειδική κλινική εξέταση και ανάλογη θεραπεία. Πρόληψη των καλοκαιρινών λοιμώξεων • Βάλε στην καθημερινότητα σου προβιοτικά συμπληρώματα, που να περιέχουν κυρίως στελέχη Lactobacillus, τα οποία ενισχύουν την κολπική χλωρίδα και ισορροπία. • Φρόντισε να χρησιμοποιείς ένα ήπιο υγρό σαπούνι με χαμομήλι για τον καθημερινό καθαρισμό της ευαίσθητης περιοχής. • Άλλαξε αμέσως το βρεγμένο σου μαγιό μετά το μπάνιο και χρησιμοποίησε στεγνή πετσέτα ή ψάθα για να καθίσεις στην άμμο. • Απέφυγε να φοράς στενά παντελόνια και συνθετικά εσώρουχα διότι αυξάνουν τη θερμοκρασία στην περιοχή και σε συνδυασμό με το υγρό περιβάλλον του κόλπου, ευνοούν την ανάπτυξη των μυκήτων. • Δοκίμασε αιθέρια έλαια. Το tea tree, η λεβάντα και τα έλαια από μύρο μπορούν να εξολοθρεύσουν τους μύκητες λόγω της αντιβακτηριακής τους δράσης. • Περιόρισε τη ζάχαρη από τη διατροφή σου διότι ευνοεί την ανάπτυξη μυκήτων. • Κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες υγρών ( περίπου 2l ημερησίως). • Τέλος, η χρήση προφυλακτικού κατά τις σεξουαλικές επαφές είναι πολύ σημαντική καθώς μειώνει την πιθανότητα μετάδοσης αρκετών λοιμώξεων. Πολλές ευχές για ένα όμορφο και ξέγνοιαστο καλοκαίρι!
Ηλίαση συμπτώματα & Α βοήθειες

Ηλίαση συμπτώματα & Α βοήθειες

Διαβάστε περισσότερα

Η ηλίαση αποτελεί μια παθολογική κατάσταση και τον πιο κοινό τύπο θερμοπληξίας. Προκαλείται από την παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο (θερμική ακτινοβολία), η οποία, πολλές φορές, μπορεί να οδηγήσει και σε θερμική εξάντληση. Συνήθως, παρατηρείται αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, λόγω αδυναμίας ρύθμισής της, με αποτέλεσμα την υπερθέρμανση του οργανισμού. Συμπτώματα Το χρονικό διάστημα που απαιτείται, για να εμφανιστούν τα συμπτώματα της ηλίασης, ποικίλει από οργανισμό σε οργανισμό, αν και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αρκετές μόνο λίγες ώρες. Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα της ηλίασης είναι: η αίσθηση ζεστού και ξηρού δέρματος, η ταχυκαρδία, η γρήγορη αναπνοή, η αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος, οι μυϊκές κράμπες, ο πονοκέφαλος, η ναυτία, η σύγχυση και η ζάλη και μερικές φορές η εμφάνιση ελαφρού πρηξίματος του σώματος, που συνήθως αντιμετωπίζεται με λήψη πολλών υγρών και αποφυγή έκθεσης στον ήλιο για μερικές ημέρες. Ας τα δούμε παρακάτω πιο αναλυτικά. Η ηλίαση μπορεί να είναι ελαφριά, μεσαία ή βαριά. • Στην ήπια ηλίαση ο πάσχων αποκτά εμβοές, πονοκέφαλο και ναυτία. Επιπλέον, επιταχύνεται ο καρδιακός παλμός, η αναπνοή και οι κόρες των οφθαλμών εμφανίζονται διευρυμένες. • Όταν η ηλίαση είναι μέτριας έντασης, το άτομο έχει έντονη κεφαλαλγία, αδυναμία και πιθανή απώλεια της συνείδησης. Μπορεί να υπάρχει ναυτία, εμετός, γρήγορη αναπνοή και ταχυπαλμία. Συχνό είναι και το αίσθημα λιποθυμίας ή ζάλης. Σε ορισμένες περιπτώσεις δημιουργούνται φουσκάλες στο δέρμα. Υπάρχει γενική κατάπτωση, ίλιγγος, και πυρετός (η θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται στους 38-39 βαθμούς Κελσίου). • Στη σοβαρή ηλίαση το θύμα εμφανίζει απώλεια συνείδησης. Μπορεί να εκδηλωθούν σπασμοί, παραισθήσεις και παραλήρημα. Αρκετές φορές υπάρχει ακούσια ούρηση και αφόδευση. Υπάρχει υψηλός πυρετός και η θερμοκρασία του σώματος μπορεί να φτάσει στους 41 βαθμούς Κελσίου. Εάν δεν αντιμετωπιστεί η σοβαρή ηλίαση άμεσα, μπορεί να προκύψουν ακόμη και σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες. Ανάλογα τη βαρύτητα της ηλίασης, τα συμπτώματα μπορούν να διαρκέσουν έως δύο ημέρες. Όμως, ο οργανισμός είναι πιθανό να επανέλθει πλήρως από την ηλίαση δύο μήνες έως και ένα έτος αργότερα. Ποιοι παράγοντες την προκαλούν; Η ηλίαση μπορεί να συμβεί από: • Έκθεση σε ζεστό περιβάλλον • Έντονη δραστηριότητα σε υψηλή θερμοκρασία • Ζεστά ρούχα που εμποδίζουν τον ιδρώτα να εξατμίζεται και να δροσίζει το σώμα • Κατανάλωση αλκοόλ. Το αλκοόλ μπορεί να επηρεάσει την ικανότητα του σώματος να ρυθμίζει τη θερμοκρασία του. • Αφυδάτωση, λόγω της αύξησης της εφίδρωσης. Ομάδες κινδύνου Παρόλο που όλοι διατρέχουν υψηλό κίνδυνο για ηλίαση, μετά από παρατεταμένη έκθεση, υπάρχουν ορισμένες ομάδες πληθυσμού που είναι πιο ευπαθείς. • Ηλικιωμένα άτομα • Παιδιά και βρέφη • Άτομα με καρδιαγγειακά προβλήματα • Άτομα με νεφρική ανεπάρκεια • Άτομα με σακχαρώδη διαβήτη • Όσοι αντιμετωπίζουν ειδικές παθολογικές καταστάσεις Χρήσιμες συμβουλές Α Βοηθειών σε άτομο με συμπτώματα ηλίασης Εάν δείτε κάποιο άτομο με τα παραπάνω σημάδια, ζητήστε άμεση ιατρική βοήθεια, ενώ προσπαθήστε να κρυώσετε το θύμα. Ακολουθήστε τα 4 βήματα : • Μεταφέρετε το άτομο σε ένα σκιερό μέρος • Ψύξτε γρήγορα το θύμα, χρησιμοποιώντας οποιοδήποτε μέσο διαθέτετε. Για παράδειγμα, βυθίστε το σε μια μπανιέρα με κρύο νερό ή τοποθετήστε το σε ένα δροσερό ντους, ενώ μπορείτε να το τυλίξετε με μια δροσερή πετσέτα. Παράλληλα, παρακολουθήστε τη θερμοκρασία του σώματος και συνεχίστε τις προσπάθειες ψύξης έως ότου η θερμοκρασία του σώματος κατέβει • Βοηθήστε το να ενυδατωθεί με άφθονο νερό • Λάβετε ιατρική βοήθεια το συντομότερο δυνατό. Τρόποι αντιμετώπισης Σε περίπτωση που υπάρχει υπόνοια ή εκδηλώσετε οποιοδήποτε σύμπτωμα που σας παραπέμπει στην ηλίαση, τότε: • Απομακρυνθείτε απευθείας από τον ήλιο και προσεγγίστε ένα δροσερό και σκιερό μέρος. Ιδανικά επιλέξτε ένα μέρος με κλιματισμό • Φροντίστε να ενυδατωθείτε άμεσα, καταναλώνοντας άφθονο νερό • Δροσίστε με κρύα πανιά τον αυχένα, το πρόσωπο και γενικά το σώμα • Ξαπλώστε και ανασηκώστε ελαφρά το κεφάλι • Επιλέξτε ένα δροσερό μπάνιο και στη συνέχεια διατηρήστε τον οργανισμό σας επαρκώς ενυδατωμένο, καταναλώνοντας πολλά υγρά, φρούτα και λαχανικά • Λήψη παυσίπονων φαρμάκων, όπως η παρακεταμόλη, καθώς και ηλεκτρολυτών μπορούν να μειώσουν τον πόνο και να επιταχύνουν την ανάρρωση. Τρόποι πρόληψης Σε κάθε περίπτωση, η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψη. • Προσπαθήστε να μην εκτίθεστε στον ήλιο πολλές ώρες. • Αποφύγετε τον ήλιο μεταξύ 11.00-15.00 • Χρησιμοποιήστε αντηλιακό με τουλάχιστον SPF30 • Προσέξτε το ρουχισμό σας. Επιλέξτε ελαφριά και ανοιχτόχρωμα ρούχα. • Ενυδατώστε τακτικά τον οργανισμό σας. Η κατανάλωση καφεΐνης και αλκοολούχων ποτών δεν βοηθούν στην ενυδάτωση του οργανισμού • Μπορείτε να προβείτε σε λήψη ηλεκτρολυτών, οι οποίοι παράγουν ενέργεια και συνεισφέρουν στην καλύτερη ενυδάτωση του οργανισμού • Σημαντική είναι, η τήρηση μιας ενυδατικής διατροφής, η οποία θα περιλαμβάνει πολλά φρούτα και λαχανικά. Ενδεικτικά προτιμήστε το καρπούζι, το πεπόνι και τα αγγούρια • Η άσκηση σε εξωτερικό χώρο με υψηλή θερμοκρασία καλύτερα να αποφεύγεται. Άλλοι τρόποι για να αποφύγετε την ηλίαση • Παρακολούθηση του χρώματος των ούρων σας. Τα πιο σκούρα ούρα είναι σημάδι αφυδάτωσης. Φροντίστε να πίνετε αρκετά υγρά • Μέτρηση του βάρους σας πριν και μετά τη σωματική δραστηριότητα. Η παρακολούθηση του χαμένου βάρους του νερού μπορεί να σας βοηθήσει να προσδιορίσετε πόση ποσότητα υγρών πρέπει να πίνετε. Με την σωστή προστασία μπορούμε να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες επιπτώσεις την έκθεσης στον ήλιο. Καλές και ασφαλείς διακοπές!
Προστασία Προστάτη

Προστασία Προστάτη

Διαβάστε περισσότερα

Ο προστάτης είναι ένας μικρός αδένας που υπάρχει μόνο στους άνδρες, με σχήμα και μέγεθος κάστανου. Ο ρόλος του είναι η παραγωγή ενός υγρού που αναμειγνύεται με το σπέρμα και εξασφαλίζει τη ζωτικότητα των σπερματοζωαρίων, βοηθώντας έτσι στην αναπαραγωγή και τη γονιμοποίηση. Στην εφηβεία ο προστάτης έχει βάρος λίγων γραμμαρίων. Κατόπιν, με την επίδραση της ανδρικής ορμόνης, της τεστοστερόνης, φτάνει το βάρος 20 περίπου γραμμαρίων. Διατηρείται σε αυτό το μέγεθος για 20-25 χρόνια μέχρι να αρχίσει να ξανά μεγαλώνει από την ηλικία των 40-45. Ο προστάτης αδένας αναμένεται να είναι διογκωμένος στους μισούς άνδρες άνω των 60 ετών και σε 8 στους 10 άνω των 80 ετών. Τι περιλαμβάνει ο προληπτικός έλεγχος του προστάτη; Ο προσυμπτωματικός έλεγχος είναι απαραίτητος μια φορά ανά έτος μετά την ηλικία των 50 ετών, ενώ σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό (κακοήθεια προστάτη),ο πρώτος έλεγχος του προστάτη πρέπει να γίνεται στην ηλικία των 40 – 45 ετών. Ο έλεγχος περιλαμβάνει: -Εξέταση αίματος PSA Το ειδικό προστατικό αντιγόνο (PSA) είναι μια εργαστηριακή εξέταση αίματος η οποία χρησιμοποιείται ευρέως από τη δεκαετία του ’80 και αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη. Είναι μια πρωτεΐνη η οποία εκκρίνεται μόνο από ορισμένα κύτταρα του προστάτη. Η αύξηση του PSA δεν σημαίνει ότι υπάρχει σίγουρα καρκίνος, καθώς μπορεί να αυξηθεί εξαιτίας άλλων παθήσεων ή καταστάσεων όπως της καλοήθης υπερπλασίας του προστάτη (ΚΥΠ) και της προστατίτιδας. Μπορεί όμως να αυξηθεί και μετά από μια διέγερση του προστάτη (κυστεοσκόπηση, δακτυλική εξέταση του προστάτη, τοποθέτηση ουροκαθετήρα). Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες φυσιολογικές τιμές. Τα εργαστήρια δίνουν ως φυσιολογικές τις τιμές κάτω από 4ng/ml. Στην πραγματικότητα όμως, γίνεται προσαρμογή ανάλογα με το μέγεθος του προστάτη, την ηλικία του άντρα και με το οικογενειακό ιστορικό. Σε άντρες με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του προστάτη, συστήνεται ο έλεγχος να γίνεται νωρίτερα και να ξεκινά από την ηλικία των 40 ετών, καθώς έχουν 2 φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να εμφανίσουν την πάθηση. -Υπερηχογράφημα προστάτη Είναι μια μη επεμβατική εξέταση που χρησιμοποιείται, για να εκτιμήσει το μέγεθος και τη δομή του προστάτη. Γίνεται με ένα μηχάνημα υπερήχων, στο οποίο έχει προσαρμοστεί μια κεφαλή που επιτρέπει την εξέταση του προστάτη. Θα πρέπει να έχει προηγηθεί λήψη υγρών, ώστε η ουροδόχος κύστη να είναι γεμάτη. Ξαπλώνετε στο εξεταστικό κρεβάτι σε ύπτια θέση, αφού πρώτα αφαιρέσετε τα ρούχα από την περιοχή της κοιλιάς. Ένα διαυγές πηκτό ζελέ θα απλωθεί στο σημείο της εξέτασης. Θα πρέπει να γνωρίζετε ότι τυχόν υπολείμματα δεν λεκιάζουν τα ρούχα. Ο γιατρός στη συνέχεια θα ακουμπήσει την κεφαλή υπερήχων στο ζελέ και θα αρχίσει να σαρώνει την περιοχή. Το μόνο που θα νιώθετε είναι μια μικρή πίεση χωρίς καθόλου πόνο. Μετά το τέλος της εξέτασης, θα σας βοηθήσει να σκουπίσετε το ζελέ. Αν υπάρξει κάποιο παθολογικό εύρημα, ο γιατρός θα σας ενημερώσει γι' αυτό, θα σας δώσει πρόσθετες οδηγίες και θα σας κατατοπίσει για τις θεραπευτικές επιλογές που είναι κατάλληλες. Σε περίπτωση αμφιβολιών, ίσως σας συστήσει να υποβληθείτε σε επιπλέον εξετάσεις. -Δακτυλική εξέταση προστάτη Η δακτυλική εξέταση είναι η πιο σημαντική εξέταση για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του προστάτη. Με την δακτυλική εξέταση του προστάτη μπορούν να εντοπιστούν σκληρές περιοχές ύποπτες για κακοήθεια, ακόμα και σε χαμηλές τιμές PSA. Είναι μια ανώδυνη εξέταση η οποία διαρκεί πολύ λίγο. Με αυτήν την εξέταση, ο ουρολόγος θα μπορέσει να καταλάβει και άλλα πράγματα, όπως το μέγεθος του προστάτη και αν υπάρχει φλεγμονή. -Ουροροομετρία Πρόκειται για μια απλή εξέταση η οποία γίνεται στο ιατρείο και ο εξεταζόμενος ουρεί σε ένα «χωνί» (ουροροόμετρο) το οποίο είναι συνδεδεμένο με ηλεκτρονικό υπολογιστή. Με αυτόν τον τρόπο, ελέγχεται η ροή της ποσότητας των ούρων σε σχέση με το χρόνο. Όσο πιο φυσική αίσθηση προς ούρηση (συνθήκες σπιτιού) και όσο πιο χαλαρό περιβάλλον για τον εξεταζόμενο, τόσο πιο αξιόπιστα τα αποτελέσματα. Η συγκεκριμένη εξέταση δεν αποτελεί από μόνη της στοιχείο διάγνωσης. Σε συνδυασμό όμως με το ιστορικό, την κλινική εξέταση και τον απεικονιστικό έλεγχο μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο στην διάγνωση και αντιμετώπιση του ασθενούς. Πότε γίνεται; Η ουροροομετρία γίνεται συνήθως, όταν ο ασθενής αναφέρει συμπτώματα από το κατώτερο ουροποιητικό σύστημα. Τα πιο συχνά είναι: 1. η δυσκολία στην ούρηση 2. το αίσθημα ατελούς κένωσης της κύστης 3. η συχνοουρία 4. η επιτακτικότητα 5. η νυκτουρία. Ποια είναι η απαραίτητη προετοιμασία για την εξέταση; Θα σας ζητηθεί να πιείτε νερό και να έχετε μια φυσιολογική (όχι πολύ έντονη) επιθυμία για ούρηση. Μόνο έτσι τα αποτελέσματα της εξέτασης θεωρούνται αξιόπιστα. Μπορείτε να έχετε φάει ελεύθερα. Όσο οι άνδρες μεγαλώνουν η παρακολούθηση της υγείας του προστάτη είναι επιτακτική. Επομένως μην την αμελείτε!
Στυτική δυσλειτουργία

Στυτική δυσλειτουργία

Διαβάστε περισσότερα

Η στυτική δυσλειτουργία ορίζεται ως η συνεχής ή περιοδική αδυναμία επίτευξης ή διατήρησης μιας στύσης ικανής να επιτρέψει μια επιτυχημένη σεξουαλική επαφή. Αν και η στυτική δυσλειτουργία είναι καλοήθης κατάσταση, μπορεί να επιδράσει στη σωματική και ψυχική υγεία, επηρεάζοντας αρνητικά την ποιότητα ζωής τόσο των ασθενών όσο και των συντρόφων τους. Η στυτική δυσλειτουργία θεωρείται από πολλούς θέμα ταμπού, ακόμη και σήμερα. Πολλοί είναι αυτοί που βιώνουν το πρόβλημα, λίγοι όμως απευθύνονται στον ειδικό, περίπου το 10%. Επιδημιολογικές έρευνες υπολογίζουν ότι η συχνότητα της στυτικής δυσλειτουργίας παγκοσμίως θα αυξηθεί από 150 εκ. άνδρες το 1995, σε 325εκ. το 2025. Αν και δεν υπάρχουν αντίστοιχες μελέτες στην Ελλάδα, υπολογίζεται ότι πάνω από 500.000 άνδρες πάσχουν από στυτική δυσλειτουργία. Όσο αυξάνει η ηλικία, τόσο αυξάνει και η συχνότητα της στυτικής δυσλειτουργίας. Τα αίτια της στυτικής δυσλειτουργίας είναι είτε ψυχογενή, είτε οργανικά, είτε συνδυασμός αυτών. ΨΥΧΟΓΕΝΗ ΑΙΤΙΑ Τα ψυχογενή αίτια της στυτικής δυσλειτουργίας απαντώνται, συνήθως, σε μικρότερες ηλικίες και είναι: 1. γενικότερο άγχος και άγχος επίδοσης – φόβος αποτυχίας 2. κατάθλιψη 3. ένταση στις διαπροσωπικές σχέσεις 4. άγνοια και κακή πληροφόρηση σχετικά με τη σεξουαλική πράξη 5. θρησκευτικοί λόγοι 6. μανιακή/καταναγκαστική προσωπικότητα (σεξουαλική ψυχρότητα, διαστροφή). ΔΙΑΓΝΩΣΗ Η διάγνωση της στυτικής δυσλειτουργίας συνήθως γίνεται εύκολα από το ιστορικό και την κλινική εξέταση. Κάποιες φορές ωστόσο, θα απαιτηθούν επιπρόσθετες εξετάσεις: εξετάσεις αίματος (τεστοστερόνη, προλακτίνη, σάκχαρο, χοληστερίνη), δυναμικό έγχρωμο υπερηχογράφημα πεϊκών αγγείων, καταγραφή νυκτερινών στύσεων. ΟΡΓΑΝΙΚΑ ΑΙΤΙΑ Αγγειακά → 70% Φάρμακα → 10% Χειρουργικά → 10% Ορμονικά → 4% Νευρολογικά → 5% Κακώσεις→ 1% ΠΡΟΛΑΜΒΑΙΝΕΤΑΙ Η ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ; Ναι. Η στυτική δυσλειτουργία προκαλείται ή επιδεινώνεται από διάφορες καταστάσεις. Υπάρχουν επομένως συγκεκριμένα πράγματα που μπορεί να κάνει ένας άνδρας που πάσχει από στυτική δυσλειτουργία: • διακοπή καπνίσματος • η μείωση, έστω και κατά 10%, του σωματικού βάρους μπορεί να επαναφέρει τη στύση στο φυσιολογικό • αερόβια άσκηση τρεις φορές την εβδομάδα • διατροφή: η ευεργετική επίδραση της μεσογειακής διατροφής έχει αποδειχθεί και στην περίπτωση της στυτικής δυσλειτουργίας • ελάττωση επιπέδου χοληστερίνης – τριγλυκεριδίων • σωστή ρύθμιση σακχαρώδους διαβήτη • σωστή ρύθμιση αρτηριακής υπέρτασης με ενδεχόμενη τροποποίηση της φαρμακευτικής αγωγής σε περιπτώσεις που αυτά τα φάρμακα επιδεινώνουν τη στυτική δυσλειτουργία • όχι αλκοόλ – ναρκωτικά • καταπολέμηση stress – άγχους • αντιμετώπιση δυσθυμίας – κατάθλιψης Προσοχή: Ό,τι είναι καλό για την καρδιά είναι και για τη στύση. Πρόσφατες μελέτες υποστηρίζουν ότι, η στυτική δυσλειτουργία και η καρδιαγγειακή νόσος αποτελούν εκδήλωση της ίδιας παθοφυσιολογικής διαταραχής: της νόσου του ενδοθηλίου. Μπορεί, επομένως, η στυτική δυσλειτουργία να αποτελεί πρώιμη ένδειξη καρδιαγγειακής νόσου, καθιστώντας επιβεβλημένη τη διάγνωση και αντιμετώπισή της. ΘΕΡΑΠΕΙΑ Η στυτική δυσλειτουργία σήμερα αντιμετωπίζεται με μεγάλη επιτυχία. Η ψυχογενούς αιτιολογίας στυτική δυσλειτουργία, θα αντιμετωπισθεί από τον εξειδικευμένο ψυχολόγο, πολλές φορές σε συνδυασμό με τον ουρολόγο, αφού αρκετά συχνά συνυπάρχουν και οργανικά και ψυχογενή αίτια. ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ Η φαρμακευτική αγωγή αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας που οφείλεται σε οργανικά αίτια. Η εισαγωγή της σιλδεναφίλης το 1998, αποτέλεσε πραγματική επανάσταση στην αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Ακολούθησαν η βαρδεναφίλη, η τανταλαφίλη και η αβαναφίλη με παρόμοια αποτελέσματα. Εκτός από τα φάρμακα από το στόμα, υπάρχουν και άλλες διαθέσιμες θεραπείες για τη στυτική δυσλειτουργία: 1. συσκευή αντλίας κενού 2. ενδοπεϊκές ενέσεις 3. ουρηθρικά υπόθετα 4. ορμονοθεραπεία 5. έγχυση πλάσματος (PRP). ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΚΡΟΥΣΤΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στη θεραπεία με κρουστικά κύματα. Μέχρι και σήμερα οι περισσότερες θεραπευτικές προσεγγίσεις που προτείνονται για την αντιμετώπιση του προβλήματος της στυτικής δυσλειτουργίας έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: αντιμετωπίζουν το σύμπτωμα και όχι την αιτία. Η εφαρμογή κρουστικών κυμάτων στο πέος είναι η μοναδική θεραπεία που ανατρέπει το προηγούμενο. Στοχεύει και θεραπεύει την πιο συχνή αιτία που δημιουργεί τις διαταραχές στη στύση: τα αγγειακά προβλήματα του πέους. Τα κρουστικά κύματα χαμηλής έντασης στο πέος αυξάνουν την αγγειογένεση και την αιματική ροή του πέους, γεγονός που επιφέρει θεαματικά αποτελέσματα στη λειτουργία της στύσης. Οι διεθνείς μελέτες δείχνουν ότι οι ασθενείς που δεν είχαν καλή ανταπόκριση στα φάρμακα από το στόμα, μετά από τη θεραπεία με κρουστικά κύματα είχαν σαφώς καλύτερη ανταπόκριση. Επίσης, ασθενείς που λάμβαναν φάρμακα από το στόμα και είχαν καλή ανταπόκριση μετά τη θεραπεία με κρουστικά δεν είχαν πλέον την ανάγκη να λαμβάνουν φάρμακα. Τέλος, για ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται στη συντηρητική αντιμετώπιση ή που θέλουν μόνιμη λύση στο πρόβλημά τους, υπάρχει η χειρουργική θεραπεία της στυτικής δυσλειτουργίας με την τοποθέτηση πεϊκών προθέσεων.
Γλαύκωμα

Γλαύκωμα

Διαβάστε περισσότερα

Το γλαύκωμα είναι μια πάθηση του οπτικού νεύρου, δηλαδή του «καλωδίου» που συνδέει το μάτι με τον εγκέφαλο. Προκαλείται από την αυξημένη πίεση στο μάτι, αλλά όχι πάντα. Η απώλεια της όρασης που προκαλείται από το γλαύκωμα μπορεί να είναι σταδιακή και να μη γίνει αντιληπτή, καθώς επηρεάζει πρώτα την περιφερική όραση. Οι ασθενείς κάποιες φορές φτάνουν στον οφθαλμίατρο όταν είναι πια αργά και η απώλεια της όρασης είναι δυστυχώς, εκτεταμένη και μη αναστρέψιμη. Το Γλαύκωμα αναφέρεται συχνά ως «ο κλέφτης της όρασης» καθώς δε δίνει προειδοποιητικά συμπτώματα. Παρά το γεγονός ότι δεν έχουμε συμπτώματα, γνωρίζουμε πλέον τους σημαντικούς προδιαθεσικούς παράγοντες. Συνιστούμε λοιπόν, στους ασθενείς, που παρουσιάζουν τους παράγοντες αυτούς, να επισκέπτονται τακτικά για έλεγχο τον οφθαλμίατρό τους. Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση γλαυκώματος • Ηλικία άνω των 60 ετών. Συνήθως η πάθηση εμφανίζεται με την πρόοδο της ηλικίας και αφορά σε μεγάλο ποσοστό ασθενείς άνω των 60 ετών. Παρ’ όλα αυτά, σε σπάνιες περιπτώσεις εμφανίζεται σε βρέφη (συγγενές γλαύκωμα) ή σε νεαρά άτομα (νεανικό γλαύκωμα). • Αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση. Η φυσιολογική πίεση στο μάτι κυμαίνεται από 10 έως 21 mm Hg. Οι περισσότεροι ασθενείς που πάσχουν από γλαύκωμα έχουν πίεση άνω των 21 mm Hg, όχι όμως όλοι. • Φυλετική προέλευση. Όσοι ανήκουν στην αφρικανική, ισπανική ή ασιατική φυλή κινδυνεύουν περισσότερο να νοσήσουν από γλαύκωμα και μάλιστα σε νεότερη ηλικία. • Οικογενειακό Ιστορικό. Άτομα που έχουν συγγενή πρώτου βαθμού (γονείς ή αδέρφια) που πάσχουν από γλαύκωμα, βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο να νοσήσουν. Ο πιο συχνός τύπος γλαυκώματος – το πρωτοπαθές γλαύκωμα ανοιχτής γωνίας - είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό γλαυκώματος. • Παθήσεις των ματιών ή χειρουργικές επεμβάσεις. Τραυματισμοί στο μάτι όπως αμβλύ τραύμα ή αθλητικά τραύματα, καθώς και το ιστορικό πολλαπλών χειρουργικών επεμβάσεων στο μάτι, συσχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης γλαυκώματος. Το αμβλύ τραύμα προκαλεί φλεγμονή στο μάτι και επιπλέον τροποποιεί την ανατομία του αποχετευτικού συστήματος του ματιού, προκαλώντας έτσι αύξηση της ενδοφθάλμιας πίεσης. Οι πολλαπλές χειρουργικές επεμβάσεις προκαλούν φλεγμονή καθώς και πιθανή βλάβη του αποχετευτικού συστήματος και εντείνουν τον κίνδυνο εμφάνισης γλαυκώματος. • Υπερμετρωπία. Οι υπερμέτρωπες πάσχουν πιο συχνά από γλαύκωμα κλειστής γωνίας και επιπλέον εμφανίζουν πιο συχνά οξύ γλαύκωμα. Η γωνιοσκοπία (κλινική εξέταση της αποχετευτικής γωνίας του ματιού) είναι απαραίτητη για τη διάγνωση αυτού του τύπου γλαυκώματος. • Χρήση κορτιζόνης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η χρήση κορτιζόνης σε μορφή οφθαλμικών σταγόνων, χαπιών, εισπνεόμενων σπρέι ή δερματικών αλοιφών, για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να προκαλέσει αύξηση της ενδοφθάλμιας πίεσης, αυξάνοντας τον κίνδυνο γλαυκώματος. • Καταστάσεις που επηρεάζουν ή σχετίζονται με την αιματική ροή. Οι πάσχοντες από ημικρανίες, οι διαβητικοί ασθενείς, οι ασθενείς με υπόταση καθώς και οι ασθενείς με υπέρταση που λαμβάνουν μεγάλη δόση φαρμακευτικής αγωγής νοσούν πιο συχνά από γλαύκωμα. • Η μυωπία και το λεπτό κεντρικό πάχος κερατοειδούς προδιαθέτουν την εμφάνιση γλαυκώματος. Συμπτώματα Συμπτώματα όπως πολύ έντονος πόνος στο μάτι που αντανακλά στο κεφάλι, έντονη ερυθρότητα, αιφνίδια θόλωση της όρασης και κάποιες φορές ναυτία και έμετος παρουσιάζονται σε ασθενείς με οξύ γλαύκωμα κλειστής γωνίας. Το οξύ γλαύκωμα κλειστής γωνίας στο οποίο κλείνει απότομα το αποχετευτικό σύστημα του ματιού και η πίεση αυξάνεται πολύ γρήγορα, είναι ευτυχώς πολύ πιο σπάνιο από το γλαύκωμα ανοικτής γωνίας. Αποτελεί οφθαλμολογικό επείγον και ο ασθενής πρέπει να εξεταστεί αμέσως από οφθαλμίατρο και να λάβει την κατάλληλη θεραπεία, ώστε να αποτραπεί η μη αναστρέψιμη απώλεια της όρασης. Τρόποι πρόληψης Ο καλύτερος τρόπος να μειώσουμε το κίνδυνο εμφάνισης γλαυκώματος και της μόνιμης απώλειας της όρασης είναι, να κάνουμε τακτικά έναν ολοκληρωμένο οφθαλμολογικό έλεγχο. Ο έλεγχος αυτός πρέπει να περιλαμβάνει τη μέτρηση της ενδοφθάλμιας πίεσης, του κεντρικού πάχους κερατοειδούς, γωνιοσκοπία ( εξέταση του αποχετευτικού συστήματος του ματιού), εξέταση του οπτικού νεύρου και εξέταση του οπτικού πεδίου. Όταν δεν υπάρχει οικογενειακό ιστορικό γλαυκώματος ή άλλου οφθαλμολογικού προβλήματος συστήνουμε οφθαλμολογικό έλεγχο κάθε 2-3 χρόνια για τους ενήλικες 20-39 ετών, κάθε 1-2 χρόνια για τους ενήλικες 40-59 ετών και ετήσιο έλεγχο μετά την ηλικία των 60 ετών. Οι ασθενείς που πάσχουν από γλαύκωμα είναι σημαντικό να ακολουθούν σωστά και σε καθημερινή βάση τη συνιστώμενη φαρμακευτική αγωγή. Σε περίπτωση αλλεργίας, δυσανεξίας ή άλλων παρενεργειών, πρέπει να επικοινωνούν με το γιατρό τους ώστε η αγωγή να τροποποιείται κατάλληλα. Γλαύκωμα και θεραπεία Το γλαύκωμα είναι μια χρόνια νόσος και σκοπός της θεραπείας είναι η αναστολή της εξέλιξης της γλαυκωματικής βλάβης στο οπτικό νεύρο και δυστυχώς, όχι η εξάλειψή της. Η θεραπεία έγκειται στη μείωση της ενδοφθάλμιας πίεσης. Οι πιο συχνές θεραπευτικές μέθοδοι αφορούν στη χρήση κολλυρίων, σε θεραπεία με χρήση laser ή σε χειρουργική επέμβαση που βελτιώνει την αποχέτευση του υδατοειδούς υγρού μειώνοντας την ενδοφθάλμια πίεση. Σε ότι αφορά τα αντιγλαυκωματικά κολλύρια έχουμε διαθέσιμες 4 φαρμακευτικές κατηγορίες ουσιών καθώς και συνδυασμούς αυτών. Οι κατηγορίες αυτές είναι: ανάλογα προσταγλανδινών (λατανοπρόστη, τραβοπρόστη, βιματοπρόστη, ταφλουπρόστη), β-αδρενεργικοί αναστολείς (κυρίως χρησιμοποιούμε την τιμολόλη), αναστολείς της καρβονικής ανυδράσης (βρινζολαμίδη και δορζολαμίδη) καθώς και α2 αδρενεργικοί αγωνιστές (βριμονιδίνη, απρακλονιδίνη). Κάποιες από τις φαρμακευτικές ουσίες αυξάνουν την αποχέτευση του υδατοειδούς υγρού και κάποιες μειώνουν την παραγωγή του. Το υδατοειδές υγρό κυκλοφορεί στον πρόσθιο θάλαμο και η μείωση της παραγωγής του ή η αύξηση της αποχέτευσης του οδηγούν σε μείωση της ενδοφθάλμιας πίεσης. Στις μέρες μας πέρα από τη μορφή των κολλυρίων, αναπτύσσονται και εναλλακτικοί τρόποι χορήγησης των φαρμακευτικών αυτών ουσιών όπως με εξωτερικά οφθαλμικά ένθετα, που επιτρέπουν ελεγχόμενη αποδέσμευση των φαρμάκων για μεγάλο χρονικό διάστημα (έως και 6 μήνες), εμφυτεύματα φαρμάκων που τοποθετούνται με μικρή χειρουργική επέμβαση στον πρόσθιο θάλαμο του ματιού κ.ά. Επιπλέον, η πίεση στο μάτι μπορεί να ρυθμιστεί με τη χρήση λέιζερ. Η επέμβαση γνωστή ως τραμπεκουλοπλαστική με λέιζερ ή SLT, στοχεύει το αποχετευτικό σύστημα του ματιού και δρα αυξάνοντας την αποχέτευση του υδατοειδούς υγρού. Γίνεται με ενστάλαξη τοπικών αναισθητικών σταγόνων, είναι γρήγορη και ασφαλής και πλέον προτείνεται σε όλους τους ασθενείς που διαγιγνώσκονται με γλαύκωμα ανοικτής γωνίας καθώς, μπορεί να ρυθμίζει την πίεση για ένα διάστημα μηνών ή ετών, χωρίς τη χρήση κολλυρίων σε καθημερινή βάση. Τέλος, η πίεση στο μάτι μπορεί να ρυθμιστεί χειρουργικά με επεμβάσεις διάνοιξης της αποχετευτικής οδού του ματιού, ή με επεμβάσεις παροχέτευσης του υδατοειδούς υγρού κάτω από τον επιπεφυκότα (τη λεπτή διάφανη μεμβράνη που καλύπτει το μάτι). Η κλασική αντιγλαυκωματική επέμβαση ονομάζεται τραμπεκουλεκτομή και παροχετεύει το υδατοειδές υγρό μέσω μιας μικρής οπής στο τοίχωμα του ματιού. Σε περιπτώσεις εκτεταμένης γλαυκωματικής βλάβης και κυρίως όταν το μάτι έχει υποστεί και άλλες επεμβάσεις χρησιμοποιούμε τα γλαυκωματικά ενθέματα (σωληνίσκους ή βαλβίδες) που επίσης παροχετεύουν το υδατοειδές υγρό και έτσι μειώνουν την ενδοφθάλμια πίεση.
Σχιστίες χείλους –υπερώας| λαγόχειλο- λυκόστομα

Σχιστίες χείλους –υπερώας| λαγόχειλο- λυκόστομα

Διαβάστε περισσότερα

Οι σχιστίες είναι ένα κενό που δημιουργείται κατά την κατασκευή του προσώπου και μπορεί να επηρεάσει το άνω χείλος και/ή την οροφή του στόματος (υπερώα). Είναι εμφανής ήδη από τη γέννηση του μωρού. Tο κενό δημιουργείται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και συμβαίνει γιατί τα διάφορα τμήματα του προσώπου δεν ενώθηκαν σωστά όταν δημιουργούνταν το πρόσωπο, τις πρώτες εβδομάδες της εγκυμοσύνης. Υπολογίζεται ότι περίπου 1 στα 700 μωρά θα εμφανίσουν κάποιο τέτοιο πρόβλημα. Τα μωρά μπορεί να γεννηθούν με σχιστίες στο χείλος, από τη μία ή και από τις δύο πλευρές. Επίσης, μπορεί η βλάβη να εντοπίζεται στην υπερώα ή να είναι συνδυασμός και των δύο (ανωμαλία και στο χείλος και στην υπερώα). Διάγνωση: Μια σχιστία του χείλους (λαγόχειλο) συνήθως είναι ορατή στο υπερηχογράφημα β’ επιπέδου (μεταξύ 20 - 24 εβδομάδων κύησης). Να σημειωθεί ότι δεν είναι όλες οι σχιστίες του χείλους ορατές με τον υπέρηχο και επίσης ότι είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστεί σχιστία της υπερώας με τη χρήση υπερήχου. Από την άλλη, υποψία αυτών των ανωμαλιών μπορεί να τεθεί και νωρίτερα, ήδη από το υπερηχογράφημα της αυχενικής διαφάνειας (11η - 14η εβδομάδα κύησης) αν η βλάβη είναι αρκετά μεγάλη. Σε περίπτωση που η διάγνωση δεν έχει γίνει στον προγεννητικό έλεγχο, τότε γίνεται άμεσα μετά τη γέννηση ή εντός 72 ωρών με την φυσική εξέταση του μωρού από τον/την Παιδίατρο/Νεογνολόγο. Όταν γίνει διάγνωση μιας σχιστίας, θα πρέπει οι γονείς να ενημερωθούν από ομάδα ειδικών για το πρόβλημα. Ενδεικτικά σε αυτούς περιλαμβάνονται χειρουργοί σχιστιών, γυναικολόγοι με εμπειρία στον προγεννητικό έλεγχο και στην υπερηχογραφική απεικόνιση, λογοθεραπευτές, ορθοδοντικοί και γναθοπροσωπικοί χειρουργοί. Θα πρέπει να εξηγηθούν στους γονείς όλες οι πιθανές συνέπειες του προβλήματος, οι προτεινόμενες θεραπείες και να τους απαντηθούν όλες οι τυχόν απορίες. Υπάρχει περίπτωση να επανεμφανιστεί μια σχιστία του χείλους και της υπερώας και σε επόμενη εγκυμοσύνη; Στις περισσότερες περιπτώσεις, όχι. Είναι μια τυχαία κατάσταση που εμφανίζεται μια φορά και είναι πολύ απίθανο να επηρεάσει και το επόμενο παιδί σας. Έτσι, η πιθανότητα το επόμενο παιδί σας να εμφανίσει την ίδια κατάσταση αυξάνει πολύ λίγο αν ήδη έχετε ένα παιδί με σχιστία. Η πιθανότητα αυτή υπολογίζεται ότι είναι περίπου από 2-8%. Κλινική εικόνα σχιστίας Η σοβαρότητα μιας σχιστίας του χείλους ποικίλλει και μπορεί να είναι από μία μικρή εγκοπή μέχρι ένα μεγάλο κενό που να επεκτείνεται μέχρι τη μύτη. Η σοβαρότητα μιας σχιστίας της υπερώας ποικίλλει και μπορεί να είναι από μια τρύπα στο πίσω μέρος του στόματος μέχρι ένα κενό σε όλο το μήκος της υπερώας από πίσω μέχρι το άνοιγμα του στόματος. Προβλήματα που μπορούν να δημιουργήσουν Οι σχιστίες στο χείλος ή στην υπερώα μπορούν να δημιουργήσουν μια ποικιλία προβλημάτων, ιδίως τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση και μέχρι να γίνει η χειρουργική αποκατάσταση. • Δυσκολία στη σίτιση: ένα μωρό με λαγόχειλο/λυκόστομα ίσως να μην τα καταφέρει να θηλάσει ή γενικά να σιτιστεί από ένα κανονικό μπουκάλι, γιατί δεν μπορεί το στόμα του να εφαρμόσει σφιχτά γύρω από τη θηλή του μαστού ή του μπιμπερό. Έτσι, μαζί με το γάλα μπορεί να μπαίνει και πολύς αέρας και να βλέπετε γάλα να βγαίνει από τη μύτη του. Στα μωρά με σχιστία της υπερώας το πρόβλημα με το θηλασμό δημιουργείται επειδή υπάρχει ένα κενό στην οροφή του στόματος. Αυτά τα μωρά μπορεί να μην αυξάνουν ικανοποιητικά το βάρος τούς τους πρώτους μήνες της γέννησής τους. Στις περιπτώσεις αυτές, η μητέρα θα πρέπει να εκπαιδευτεί από ειδικούς στο πως να θηλάζει σε ειδικές θέσεις, εναλλακτικές μεθόδους σίτισης ή να συζητηθεί ακόμα και το ενδεχόμενο διακοπής του θηλασμού. Για παράδειγμα, αν ο μητρικός θηλασμός δεν είναι εφικτός, μπορεί να χρησιμοποιηθεί αντλία για να μαζεύεται το γάλα και να χορηγείται με ειδικό, μαλακό, μπιμπερό που είναι σχεδιασμένο για μωρά με σχιστία της υπερώας. • Προβλήματα ακοής: μερικά μωρά με σχιστία στην υπερώα είναι πιο ευάλωτα σε ωτίτιδες και συλλογή υγρού στο εσωτερικό του αυτιού, πράγματα που μπορεί να επηρεάσουν την ακοή τους. Αυτό συμβαίνει γιατί οι μύες της υπερώας είναι συνδεδεμένοι με το μέσο ους (αυτί). Αν οι μύες δεν δουλεύουν σωστά εξαιτίας της σχιστίας, τότε παχύρρευστες εκκρίσεις μπορεί να μαζευτούν στο εσωτερικό του αυτιού και να μειώσουν την ακοή. Καλό είναι το παιδί σας να ελέγχεται τακτικά για τυχόν θέματα με την ακοή του. Τα προβλήματα ακοής μπορεί να βελτιωθούν μετά την επέμβαση και, αν είναι απαραίτητο, μπορεί να τοποθετηθούν μικρά πλαστικά σωληνάκια (ονομάζονται σωληνάκια αερισμού) στο τύμπανο. Αυτά βοηθάνε στην παροχέτευση του υγρού που μπορεί να έχει συσσωρευτεί στο εσωτερικό του αυτιού. Σε μεμονωμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστούν βοηθήματα ακοής. • Οδοντιατρικά προβλήματα: μια σχιστία στο χείλος και την υπερώα μπορεί να έχει σαν συνέπεια τα δόντια του παιδιού να μην αναπτυχθούν σωστά και επίσης μπορεί να έχουν και μεγαλύτερη πιθανότητα να χαλάσουν λόγω τερηδόνας. Αν η σχιστία αφορά και στην περιοχή των ούλων, τότε μπορεί τα δόντια που βρίσκονται από τις δύο πλευρές της σχιστίας να έχουν κλίση, να είναι εκτός θέσης ενώ, καμιά φορά, μπορεί να λείπει ένα δόντι ή να υπάρχει κάποιο δόντι επιπλέον. Κάποιος/α παιδο-οδοντίατρος θα πρέπει να παρακολουθεί την κατάσταση και να προτείνει τις τυχόν απαιτούμενες θεραπείες. Επιπλέον, μπορεί να χρειαστεί βοήθεια από ορθοδοντικό για να βοηθήσει στην ευθυγράμμιση και στην εμφάνιση των δοντιών. Έτσι, μπορεί να χρειαστεί να τοποθετηθούν σιδεράκια που θα βοηθήσουν να ισιώσουν τα δόντια. Τα σιδεράκια συνήθως τοποθετούνται αφού πέσουν τα πρώτα δόντια, αλλά επίσης μπορεί να είναι απαραίτητα πριν την επιδιόρθωση της σχιστίας στα ούλα. Επειδή τα δόντια των παιδιών με σχιστίες είναι πιο επιρρεπή σε τερηδόνα, απαιτείται καλή στοματική υγιεινή και συχνές επισκέψεις σε οδοντίατρο. • Προβλήματα στην ομιλία: αν η σχιστία της υπερώας δεν επιδιορθωθεί, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα ομιλίας όσο μεγαλώνει το παιδί, όπως π.χ. να μην είναι εύκολα κατανοητός ο λόγος του ή να είναι πιο ένρινος. Τα περισσότερα από αυτά τα προβλήματα βελτιώνονται μετά τη διορθωτική επέμβαση, καθώς και με λογοθεραπεία. Η εκτίμηση από λογοθεραπευτή/τρια θα χρειαστεί να γίνει σε αρκετές φάσεις της ανάπτυξης του παιδιού, ανάλογα με τις ανάγκες του και μέχρι να ολοκληρωθεί η ανάπτυξή του. Αν παρατηρηθούν προβλήματα τότε, ίσως χρειαστεί να επανεκτιμηθεί η λειτουργία της υπερώας. Σε πολύ λίγες περιπτώσεις μπορεί να απαιτηθεί διορθωτική επέμβαση αν το παιδί εμφανίζει αυξημένη ροή αέρα από τη μύτη όταν μιλά, πράγμα που οδηγεί σε πιο ένρινη ομιλία. • Ψυχολογικά προβλήματα: Η παρουσία μιας σχιστίας μπορεί να επιδράσει αρνητικά στην ψυχολογία του παιδιού, αλλά και να δημιουργήσει θέματα στους γονείς. Ενδεικτικά, παρατηρούνται διαταραχές στην προσαρμοστικότητα, στην αυτοπεποίθηση, στην αποδοχή της εμφάνισης καθώς και στην επικοινωνία και στις σχέσεις παιδιού-γονέα. Τα παιδιά με σχιστίες είναι πιο συχνό να υποστούν bullying. Οι γονείς μπορεί να εμφανίσουν συμπτώματα άγχους, κατάθλιψης ενώ μερικές φορές είναι σημαντική και η οικονομική επιβάρυνση. Τα προβλήματα αυτά είναι ανάλογα του μεγέθους του προβλήματος, της επιτυχίας αποκατάστασης καθώς και το πόσο γρήγορα γίνεται η αντιμετώπιση. Γενικά, δε φαίνεται να είναι πολύ έντονα και είναι αντιμετωπίσιμα σε βάθος χρόνου, αλλά πιθανόν να χρειαστεί η συζήτηση με κάποιον ειδικό για να αντιμετωπιστούν. Πώς γίνεται η αντιμετώπιση σχιστιών χείλους και υπερώας; Ενδεικτικά, αναφέρουμε το γενικό πλαίσιο το οποίο προσαρμόζεται στις ανάγκες του παιδιού: • Χειρουργική: η επέμβαση για να διορθωθεί το έλλειμμα στο χείλος γίνεται περίπου μεταξύ 3-6 μηνών, ενώ η επέμβαση για να διορθωθεί η σχιστία στην υπερώα γίνεται συνήθως μεταξύ 6-12 μηνών. • Υποστήριξη στη σίτιση: λόγω του προβλήματος, η σίτιση του μωρού χρειάζεται να γίνεται σε ειδική θέση (πάνω στο μαστό), ή μπορεί να χρειαστεί να το ταΐζετε με ειδικό μπουκάλι. • Παρακολούθηση της ακοής: Χρειάζεται τακτική παρακολούθηση της ακοής και ίσως χρειαστούν βοηθήματα ακοής ή να τοποθετηθούν μικρά πλαστικά σωληνάκια, για να βοηθήσουν στην παροχέτευση του υγρού που υπάρχει στο εσωτερικό του αυτιού. • Λογοθεραπεία: ίσως χρειαστεί προκειμένου να βοηθηθούν τυχόν προβλήματα ομιλίας και λόγου. • Καλή στοματική υγιεινή και ορθοδοντική θεραπεία: οδηγίες για σωστή φροντίδα των δόντιων του παιδιού και ίσως χρειαστούν σιδεράκια εάν τα μόνιμα δόντια δεν βγαίνουν σωστά. Η μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών με σχιστίες χείλους και υπερώας θα μεγαλώσουν κανονικά και θα ζήσουν απολύτως φυσιολογικές ζωές. Τα περισσότερα παιδιά δεν θα έχουν άλλα σημαντικά προβλήματα υγείας και με τη θεραπεία συνήθως βελτιώνεται τόσο η εξωτερική εμφάνιση του προσώπου όσο και τα προβλήματα στη σίτιση και στην ομιλία. Καθότι η διάγνωση μπορεί να πραγματοποιηθεί πριν τη γέννηση του μωρού, οι γονείς μπορεί να είναι απολύτως προετοιμασμένοι για τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν.
Πρώτες βοήθειες για ορθοπαιδικές κακώσεις

Πρώτες βοήθειες για ορθοπαιδικές κακώσεις

Διαβάστε περισσότερα

Οι ορθοπαιδικές κακώσεις είναι το πιο συχνό είδος τραυματισμού, που όλοι οι άνθρωποι θα υποστούν κάποια στιγμή στη ζωή τους. Οι πρώτες βοήθειες για τις ορθοπαιδικές κακώσεις πρέπει να είναι γνωστές σε όλους. > Μυϊκές θλάσεις Μυϊκή θλάση ονομάζεται η ρήξη μερικών μυϊκών ινών που ως αποτέλεσμα έχει την δημιουργία τοπικού αιματώματος. Ο πόνος είναι άμεσος και έντονος στην προσπάθεια κίνησης. Οι μυϊκές θλάσεις εντοπίζονται συχνότερα στους προσαγωγούς, στους μυς του μηρού και της κνήμης και στους μυς των άνω άκρων . Συνιστώνται τα εξής: Ξαπλώστε το άτομο που έχει υποστεί την μυϊκή θλάση σε αναπαυτική θέση και τοποθετήστε μια σακούλα με πάγο τυλιγμένη σε μία πετσέτα η οποία έχει αποιδηματική δράση και χαρίζει μία αίσθηση ανακούφισης. Αποφεύγονται, τα ζεστά επιθέματα και οι περιδέσεις με ελαστικούς επιδέσμους. Αν οι ενοχλήσεις επιμένουν θα πρέπει να γίνει εκτίμηση από ορθοπαιδικό ιατρό. >Μυϊκές κράμπες Μυϊκή κράμπα είναι η απότομη και επώδυνη συστολή ενός μυός. Συνήθως συμβαίνει κατά την διάρκεια σωματικής άσκησης και μπορεί να οφείλεται σε διάφορα αίτια. Συνιστώνται τα εξής: Τεντώνουμε τον μυ που έπαθε την κράμπα και τον κρατάμε σε διάταση κάνοντας τοπικό μασάζ. Επαναλαμβάνουμε μερικές φορές αν χρειαστεί. >Τραυματισμοί μαλακών μορίων (μώλωπες, εκχυμώσεις, αιματώματα) Είναι οι πιο συχνές ορθοπαιδικές κακώσεις και προκαλούνται τις περισσότερες φορές από άμεση πλήξη, δηλαδή από άμεσο τραυματισμό σε περιοχή του σώματος. Συνιστάται: Παγοθεραπεία και περιορισμός της κίνησης. Μεγάλα αιματώματα σε αρθρώσεις, όπως το γόνατο, μπορεί να χρειαστούν παρακέντηση από ορθοπαιδικό. >Διαστρέμματα Διάστρεμμα καλείται η βλάβη (μερική, ή ολική) των συνδέσμων μίας άρθρωσης που προκαλείται από μια κίνηση με έντονη βία. Συχνότερα διαστρέμματα εμφανίζονται στην περιοχή της ποδοκνημικής άρθρωσης. Στην αρχή ο πόνος είναι έντονος με μικρή διάρκεια και στην συνέχεια παρατεταμένος με μικρότερη ένταση και οίδημα της περιοχής. Συνιστώνται τα εξής: Τοποθετήστε μία παγοκύστη στην άρθρωση, ή βάλτε το άκρο που έχει υποστεί την κάκωση κάτω από παγωμένο νερό. Εφαρμόστε ελαστική επίδεση, με ήπια πίεση, ειδικά αν η περιοχή είναι πρησμένη. Τοποθετήστε το μέλος που έχει υποστεί το διάστρεμμα σε υψηλότερο επίπεδο από την οριζόντια θέση του σώματος. Πρέπει να αποφεύγονται τα εξής: 1. Αποφεύγετε να στέκεστε σε όρθια θέση γιατί ο πόνος γίνεται έντονος και προκαλείται οίδημα στην περιοχή εάν ο τραυματισμός είναι στο πόδι. 2. Αποφεύγετε τα ζεστά επιθέματα, ή τις θερμαντικές αλοιφές που ζεσταίνουν την περιοχή του τραυματισμού και επιδεινώνουν το οίδημα. 3. Μην προκαλείτε απότομες κινήσεις, ή πίεση στην τραυματισμένη περιοχή. 4. Αναζητήστε ιατρική βοήθεια για περαιτέρω κλινικοεργαστηριακό έλεγχο. 5. Μην ξεχνάτε ότι ή κλινική εικόνα του διαστρέμματος, είναι πολλές φορές παρόμοια με του κατάγματος. >Εξαρθρήματα Εξάρθρημα έχουμε όταν κάποιο οστό, ή οστά, που σχηματίζουν μία άρθρωση βγαίνουν από τη θέση τους λόγω μηχανισμού μεγάλης βίας, μεγαλύτερης από την αντοχή της άρθρωσης. Συχνό είναι το εξάρθρημα του ώμου. Συνιστάται : Η ακινητοποίηση με κάποιο μαντήλι, ή ελαστικό επίδεσμο που να δένει πίσω από το κεφάλι για το άνω άκρο. Τα εξαρθρήματα των κάτω άκρων χρειάζονται μεταφορά με φορείο, ειδικά αν πρόκειται για εξάρθρημα του ισχίου. Να αποφεύγονται: Οι μετακινήσεις ειδικά για τα εξαρθρήματα των κάτω άκρων και να αναζητείτε επείγουσα ιατρική βοήθεια. Μη δίνεται νερό, ή τροφή στον τραυματία, γιατί μπορεί να χρειαστεί γενική αναισθησία για την αντιμετώπιση του εξαρθρήματος. >Κατάγματα των άκρων Κάταγμα καλείται η διακοπή της συνέχειας του οστού. Μπορεί να είναι ανοιχτό, όταν το οστό εξέχει από το δέρμα, ή κλειστό όταν δεν υπάρχει λύση του δέρματος. Συνιστώνται τα εξής: Ειδοποιήστε όσο πιο γρήγορα γίνεται το ασθενοφόρο και αν νομίζετε ότι θα έρθει σύντομα κρατήστε μόνο το τραυματισμένο μέλος με το χέρι σας ώστε να παραμείνει ακίνητο. Μην μετακινείται τον πάσχοντα, παρά μόνο αν είναι απόλυτη ανάγκη και τοποθετήστε τον σε μια θέση στην οποία αισθάνεται άνετα. Αν υπάρχει απώλεια των αισθήσεων, ή δυσκολία στην αναπνοή, ή αιμορραγία ασχοληθείτε πρώτα με αυτό και αντιμετωπίστε το κάταγμα αργότερα. Αντιμετωπίστε το κάταγμα στην θέση που βρήκατε τον πάσχοντα. Τοποθετήστε πάνω από την περιοχή του κατάγματος μία σακούλα με πάγο, ή παγοκύστη. Καλύψτε το κάταγμα, αν είναι ανοιχτό, με καθαρές γάζες. Σε περίπτωση που χρειαστείτε επιδέσμους, φροντίστε να είναι σταθεροί αλλά όχι σφιχτοί ώστε να μην δυσκολέψουν την κυκλοφορία, ή να προκαλέσουν πόνο. Η ακινητοποίηση μπορεί να γίνει με πρόχειρα μέσα π.χ. ξύλα ή ρούχα. Πρέπει να αποφεύγονται τα εξής: Οι άσκοπες μετακινήσεις. Μην προσπαθείτε να κουνήσετε το μέλος που έχει υποστεί κάταγμα. Μην χρησιμοποιείτε ζεστά επιθέματα, ή ισχυρή επίδεση. Αν το κάταγμα είναι στο άνω άκρο αφαιρέστε δαχτυλίδια ή ρολόι, γιατί στην περιοχή θα αναπτυχθεί οίδημα που μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στην κυκλοφορία του αίματος. Αποφύγετε το φαγητό ή την λήψη υγρών, ώστε να μην υπάρχει πρόβλημα σε περίπτωση χορήγησης γενικής αναισθησίας στο νοσοκομείο. >Κατάγματα της σπονδυλικής στήλης Στα κατάγματα της σπονδυλικής στήλης, που είναι από τις πιο σοβαρές ορθοπαιδικές κακώσεις χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή στις μετακινήσεις γιατί μπορεί να προκληθεί σοβαρή νευρολογική επιπλοκή. Συνιστάται: 1. Αν ο τραυματίας δεν έχει τις αισθήσεις του να αντιμετωπίζεται σαν να έχει κάκωση στη σπονδυλική στήλη με ιδιαίτερη προσοχή στον αυχένα. 2. Καλούμε άμεσα ασθενοφόρο και ιατρική βοήθεια. 3. Αν έχει τις αισθήσεις του και αναφέρει πόνο στην περιοχή της σπονδυλικής στήλης, ή αδυναμία στα άκρα δεν τον μετακινούμε. 4. Σε περίπτωση που πρέπει οπωσδήποτε να τον μετακινήσουμε, όπως για παράδειγμα λόγω επικείμενης έκρηξης, ή όταν υπάρχει φωτιά, πιάνουμε γερά τη μπλούζα του θύματος στους ώμους, στέκοντας από πίσω του και στηρίζοντας τον αυχένα και το κεφάλι του στα αντιβράχια μας τον τραβάμε σιγά. Αποφεύγονται τα εξής: Δεν δίνουμε τροφή και νερό γιατί μπορεί να χρειαστεί άμεσα γενική αναισθησία. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η μετακίνηση ενός τραυματία με κάκωση στη σπονδυλική στήλη, απαιτεί 3-4 άτομα και φορείο. Αν η κάκωση είναι στον αυχένα χρειάζεται οπωσδήποτε ακινητοποίηση κατά τη μεταφορά.
Τι (δεν) ρωτάμε τον Γυναικολόγο μας

Τι (δεν) ρωτάμε τον Γυναικολόγο μας

Διαβάστε περισσότερα

Η επίσκεψη στον γυναικολόγο, αν και απολύτως αναγκαία, μπορεί να είναι μία άβολη εμπειρία εξαιτίας του ότι η γυναίκα μερικές φορές δεν αισθάνεται άνετα να συζητήσει τα προσωπικά της προβλήματα. Ωστόσο, δεν είστε οι μόνες που αναρωτιέστε τι συμβαίνει στη διάρκεια της αναπαραγωγικής σας υγείας και υπάρχουν πολλές ερωτήσεις που θα θέλετε να κάνετε στον γυναικολόγο σας, αλλά δεν τολμάτε. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν πράγματα που είναι παράλογα, οπότε δεν πρέπει να έχετε κανένα λόγο να ντρέπεστε ή να νιώθετε άβολα. Προτεραιότητα είναι να κάνετε μια ειλικρινή συνομιλία μαζί με τον γιατρό σας ώστε να τον βοηθήσετε να δημιουργήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα της υγείας σας και το πιο σημαντικό, να λάβετε όλες τις απαντήσεις από μια αξιόπιστη πηγή. Το ανθρώπινο σώμα είναι περίπλοκο, οπότε φυσιολογικό είναι αν έχετε αμφιβολίες σχετικά με την υγεία σας. Σ’ αυτά τα πράγματα δε χωράνε ντροπές. Πέντε από τις πιο «ενοχλητικές» ερωτήσεις, που σίγουρα έχετε σκεφθεί να συζητήσετε με τον γυναικολόγο σας τουλάχιστον μία φορά έως τώρα, αν και δεν το έχετε κάνει ακόμη: 1. Το αιδοίο μου φαίνεται φυσιολογικό; Συνήθως όταν μιλάμε για την εμφάνιση των γεννητικών οργάνων, ο νους μας πάει αβίαστα στους άντρες. Ωστόσο, αποδεικνύεται πως αυτό το θέμα επηρεάζει σημαντικά την αυτοεικόνα και την αυτοεκτίμηση της γυναίκας. Δεν υπάρχει μία κανονική εμφάνιση ένας αιδοίου, γιατί κανένα δεν μπορεί να μοιάζει με το άλλο. Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους το αιδοίο μπορεί να φαίνεται διαφορετικό, από το μήκος των χειλέων έως την κλειτορίδα και τον χρωματισμό του δέρματος. Οι αριθμοί μαρτυρούν ότι δεν είναι καθόλου παράξενο να υπάρχουν μεγάλες αποκλίσεις από γυναίκα σε γυναίκα, αλλά και μεταξύ του δεξιού και αριστερού χείλους τόσο στα μεγάλα όσο και στα μικρά χείλη του αιδοίου στην ίδια γυναίκα. Επίσης, το πλάτος της κλειτορίδας σχετίζεται άμεσα με την ευκολία επίτευξης του οργασμού, δηλαδή όσο πιο πλατιά είναι, τόσο πιο εύκολο είναι για τη γυναίκα να φτάσει στην κορύφωση. Συνήθως, αυτό που ενοχλεί είναι το μέγεθος των μεγάλων των χειλέων του αιδοίου, αν είναι αρκετά μεγάλα και εξέχουν από το εσώρουχο ή το μαγιό οπότε μία αιδοιοπλαστική μπορεί να βοηθήσει. Σε κάθε περίπτωση, αν αισθάνεστε ότι υπάρχει κάποιο πρόβλημα, πρέπει να μιλήσετε με τον γιατρό σας οπωσδήποτε. 2. Μπορεί η σεξουαλική επαφή να επηρεάσει το μέγεθος του κόλπου; Ένα ερώτημα που σίγουρα ντρέπεστε να κάνετε, αλλά έχει απασχολήσει πολλές από σας τουλάχιστον μία φορά, είναι αν υπάρχει περίπτωση να παρατηρηθούν μόνιμες μεταβολές εξαιτίας των σεξουαλικών σχέσεων. Η απάντηση είναι όχι. Ο γυναικείος κόλπος είναι ειδικά «σχεδιασμένος» να έχει εντυπωσιακή ελαστικότητα και να προσαρμόζεται ώστε να μπορεί να γίνει η διείσδυση του πέους κατά τη συνουσία, αλλά και η γέννηση ενός νεογνού με φυσιολογικό τοκετό. Καμία περίπτωση ερωτικής πράξης δεν μπορεί να επηρεάσει μόνιμα το μέγεθος ενός κόλπου, το οποίο διαστέλλεται κατά τη διάρκεια του σεξ και στη συνέχεια επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση. Η μόνη κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει μια αλλαγή στο σχήμα του κόλπου συμβαίνει κατά την πρώτη σεξουαλική επαφή μίας γυναίκας. Δηλαδή, ο παρθενικός υμένας, η μεμβράνη που καλύπτει την είσοδο του κόλπου, υφίσταται ρήξη, η οποία κάποιες φορές συνοδεύεται από ήπια αιμορραγία. 3. Είναι φυσιολογική η μυρωδιά του κόλπου μου; Δεν χρειάζεται να ανησυχείτε εάν ο κόλπος σας έχει μία ιδιαίτερη οσμή. Η κάθε γυναίκα είναι διαφορετική και όλες μυρίζουν διαφορετικά. Η υγιής έκκριση συνήθως δεν έχει έντονη μυρωδιά ή χρώμα. Μπορεί να είναι παχύρρευστη ή λεπτόρρευστη, να είναι σε λιγότερη ή σε άφθονη ποσότητα, ανάλογα πάντα με τον μηνιαίο κύκλο, την ορμονική κατάσταση ή μετά από μια έντονη προπόνηση. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει πόνος ή έντονος κνησμός δεν πρέπει να ανησυχείτε. Παρακολουθώντας συνεχώς τις φυσιολογικές εκκρίσεις, μπορείτε να μάθετε να προβλέπετε την ωορρηξία σας και να αναγνωρίσετε τα συμπτώματα μιας λοίμωξης, όπως μίας μυκητίασης ή στην χειρότερη περίπτωση, ενός σεξουαλικά μεταδιδόμενου νοσήματος. Συνήθως μια βακτηριακή κολπίτιδα χαρακτηρίζεται από μια έντονη οσμή (π.χ. ψαριού), ένα λευκό-γκρι έκκριμα, κνησμό και ερυθρότητα στην ευαίσθητη περιοχή. Τις περισσότερες φορές μία κολπική ενόχληση είναι μια ήπια κατάσταση που υποχωρεί μετά από λίγο καιρό. Ωστόσο, σε μερικές περιπτώσεις (εγκυμοσύνη, ανοσοανεπάρκεια, έντονα συμπτώματα κ.λπ.) μπορεί να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες. Εάν αντιμετωπίζετε αυτά τα συμπτώματα, τότε πρέπει να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας. 4. Πού μπορεί να οφείλεται η υπερβολική εφίδρωση της γεννητικής περιοχής; Η εφίδρωση είναι ένα απολύτως φυσικό φαινόμενο που βοηθάει στη ρύθμιση της θερμοκρασίας του οργανισμού. Όταν η θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται, (ζεστός καιρός, προπόνηση, κ.λπ.) το σώμα αποβάλλει τον ιδρώτα. Εάν αυτός ο μηχανισμός γίνεται υπερδραστήριος, παράγεται υπερβολική ποσότητα ιδρώτα η οποία αναφέρεται σαν υπεριδρωσία. Η περίπτωση αυτή συνήθως υποδεικνύει ότι δυσλειτουργούν οι ιδρωτοποιοί αδένες. Οι πιθανές αιτίες μιας συνεχής διέγερσης των ιδρωτοποιών αδένων της γυναικείας γεννητικής περιοχής είναι αρκετέ όπως μια λοίμωξη, ορμονικές διαταραχές, καθώς και το ψυχολογικό στρες. Εάν ανησυχείτε για την «κολπική εφίδρωση», η συζήτηση με το γιατρό σας μπορεί να σας βοηθήσει δίνοντάς σας την κατάλληλη θεραπεία. 5. Γιατί δεν μπορώ να «τελειώσω» εύκολα; Δεν είναι μυστικό ότι η σεξουαλική κορύφωση είναι πολύ πιο εύκολη για τους άνδρες. Ο οργασμός μίας γυναίκας είναι ένα πολυσύνθετο και πολυπαραγοντικό φαινόμενο. Το 50% των γυναικών δηλώνει ότι δεν φτάνει με ευκολία σε οργασμό, αλλά συνήθως δεν αντιμετωπίζεται λόγω προκαταλήψεων. Αν δυσκολεύεστε να έρθετε σε οργασμό να ξέρετε ότι είναι μία πολύ κοινή κατάσταση, γι’ αυτό, σε καμία περίπτωση δε πρέπει να αισθάνεστε ένοχη. Η οργασμική διαταραχή ή ανοργασμία είναι η αναστολή του οργασμού, στην οποία η γυναίκα δυσκολεύεται πολύ να φτάσει σε οργασμό ή καθυστερεί τόσο, ώστε τελικά να υπάρξει πλήρης απουσία οργασμού, παρά του ότι έχει προηγηθεί η φάση της διέγερσης σε ικανοποιητικό βαθμό. Οι μισές από τις γυναίκες που αντιμετώπιζαν δυσκολίες στο θέμα του οργασμού ενοχοποίησαν ψυχογενείς λόγους όπως αναστολές, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αίσθηση ανεπάρκειας, δυσαρέσκεια και κατάθλιψη. Καταγράφονται και οργανικά αίτια, όπως νευρολογικές νόσοι, ανεπαρκή ποσότητα λίπανσης, τραχηλίτιδες, κολπίτιδες καθώς και άλλες ασθένειες όπως διαβήτης, υπέρταση, κ.τ.λ. Η θεραπεία της οργασμικής διαταραχής είναι εφικτή, αλλά είναι πολύ σημαντικό να εντοπίσετε αυτό που εμποδίζει τη συντριπτική σας πλειοψηφία από το να απολαύσει το σεξ όσο περισσότερο γίνεται.
Καρκίνος του Τραχήλου της Μήτρας

Καρκίνος του Τραχήλου της Μήτρας

Διαβάστε περισσότερα

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι μια νόσος του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος. Είναι η δεύτερη κατά σειρά συχνότητας νόσος στη γυναίκα παγκοσμίως και η πρώτη αιτία θανάτου γυναικών στον τρίτο κόσμο. Στις προηγμένες χώρες, όπως στις ΗΠΑ, είναι ο όγδοος συχνότερος καρκίνος. Η διαφορά αυτή οφείλεται στην έγκαιρη διάγνωση της νόσου χάρη στο τεστ Παπανικολάου και στην έγκαιρη θεραπεία της. Για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντική η επίσκεψή στον γυναικολόγο τουλάχιστον μια φορά το χρόνο για έλεγχο με Pap-test. Κάθε χρόνο υπολογίζεται πως σχεδόν 500.000 γυναίκες σε όλο τον κόσμο διαγιγνώσκονται με τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου, ενώ περίπου οι μισές χάνουν τελικά τη ζωή τους. Σύμφωνα με μελέτες, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας στην Ελλάδα είναι αντίστοιχα συχνός, όπως και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, όπου κάθε χρόνο διαγιγνώσκονται περίπου 60.000 νέα περιστατικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, εκ των οποίων περίπου 600 βρίσκονται στην Ελλάδα. Τελευταίες καταγραφές δείχνουν ότι περίπου 250 Ελληνίδες χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους από Καρκίνο του Τραχήλου της Μήτρας. → Αιτίες Ο κυριότερος αιτιολογικός παράγοντας ανάπτυξης του καρκίνου τραχήλου της μήτρας είναι η λοίμωξη από τον ιό των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων (HPV), ο οποίος μπορεί να μεταδοθεί με τη σεξουαλική επαφή. Οι υποτύποι 16 και 18 του ιού είναι οι πιο επικίνδυνοι. Ο ιός HPV προκαλεί δυσπλασία στα κύτταρα του τραχήλου της μήτρας και άλλες προκαρκινικές βλάβες, οι οποίες μπορεί να εξελιχθούν σε καρκίνο αν δεν αντιμετωπιστούν έγκαιρα. Άλλοι παράγοντες κινδύνου είναι η πρόωρη έναρξη σεξουαλικών επαφών, η συχνή εναλλαγή και ο μεγάλος αριθμός ερωτικών συντρόφων και η κακή σωματική και ατομική υγιεινή. → Συμπτώματα Σε προκαρκινικό στάδιο, ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι συχνά ασυμπτωματικός. Όταν η νόσος είναι πιο προχωρημένη μπορεί να υπάρχουν συμπτώματα, για τα οποία χρειάζεται άμεση ιατρική αξιολόγηση. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι πόνος ή παρουσία αίματος κατά τη διάρκεια ή μετά από σεξουαλική επαφή, παρουσία αίματος εκτός των αναμενόμενων ημερών του κύκλου και παρουσία ασυνήθιστων-δύσοσμων εκκρίσεων από τον κόλπο. → Διάγνωση Το Pap-test αποτελεί την ευκολότερη μέθοδο ανίχνευσης δυσπλαστικών αλλοιώσεων και προκαρκινικών βλαβών, που μπορεί να οδηγήσουν σε ανάπτυξη καρκίνου τραχήλου της μήτρας, αν δεν αντιμετωπιστούν θεραπευτικά. Επίσης, με την κολποσκόπηση ο γιατρός μπορεί να ελέγξει καλύτερα τον τράχηλο ώστε να μπορέσει να εντοπίσει τυχόν αλλοιώσεις που θα οδηγούσαν στον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Σε κάποιες περιπτώσεις για καλύτερα και πιο σαφή αποτελέσματα ακολουθείται και η βιοψία. → Θεραπεία Η θεραπεία του καρκίνου της μήτρας εξαρτάται κυρίως από το στάδιο της νόσου (το μέγεθος του όγκου, το βάθος διήθησης, την εξάπλωση της νόσου σε γειτονικά ή άλλα όργανα του σώματος). Οι θεραπευτικές μέθοδοι περιλαμβάνουν τη χειρουργική, την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία. Προκαρκινικές βλάβες και καρκίνος τραχήλου μήτρας insitu: Αυτές οι βλάβες είναι πολύ πρώιμες και δεν έχει γίνει ακόμα διηθητικός καρκίνος. Μπορεί να θεραπευτούν οριστικά με διάφορες τεχνικές και με διατήρηση της μήτρας. Αυτές οι τεχνικές περιλαμβάνουν το Laser με εξάχνωση, όπου μία δέσμη μονοχρωματικού φωτός καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα, loop εκτομή, όπου ηλεκτρικό ρεύμα διοχετεύεται μέσω ενός λεπτού ηλεκτροφόρου σύρματος και αφαιρείται η αλλοίωση και κωνοειδής εκτομή, όπου πραγματοποιείται μια ευρύτερη εκτομή ιστού κωνοειδούς σχήματος, που περιλαμβάνει και την αλλοίωση. → Εμβόλιο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας Η λοίμωξη από τον ιό HPV δε μπορεί να αποφευχθεί εκτός από τον εμβολιασμό. Τα εμβόλια έναντι του HPV είναι προληπτικά εμβόλια. Το εμβόλιο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας είναι στην ουσία ένα εμβόλιο κατά του HPV (HPV εμβόλιο- HPV vaccine). Ο ιός (HPV) μπορεί να προκαλέσει κονδυλώματα αιδοίου, τραχήλου και πρωκτού, προκαρκινωματώδεις αλλοιώσεις στον τράχηλο, από ήπιες (CIN1-2) μέχρι σοβαρές (CIN3), καθώς και καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Υπάρχουν πάνω από 100 στελέχη HPV. Η ταξινόμηση των ιών γίνεται ανάλογα με την ικανότητά τους να προκαλέσουν καρκίνο του τραχήλου στην γυναίκα που έχει μολυνθεί με τον ιό.Υπάρχουν ιοί χαμηλού κινδύνου για καρκίνο (6-11), μεσαίου κινδύνου και υψηλού κινδύνου (16-18-31-33-35-39-45-51-52-56-58-59-66-68). Αναφορικά με τις παρενέργειες του εμβολίου, θα πρέπει να αναφερθεί ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές. Εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου έχουν χορηγηθεί σε πάνω από 80 χώρες ανά τον κόσμο, χωρίς σημαντικές παρενέργειες. Ερυθρότητα, πρήξιμο και πόνος στην περιοχή του βραχίονα που χορηγείται το εμβόλιο είναι οι πιο συνηθισμένες παρενέργειες. Επίσης πονοκέφαλος, αδυναμία, πυρετός και ναυτία μπορεί να εμφανιστούν. Κορίτσια (και αγόρια) με ηλικία άνω των 9 ετών μπορούν να αρχίσουν το πρόγραμμα εμβολιασμού. Στην Αμερική συνιστάται η έναρξη του εμβολιασμού σε κορίτσια και αγόρια από την ηλικία των 11 ή 12 ετών. Σύμφωνα με αποτελέσματα προσφάτων μελετών, οι γυναίκες μπορούν να εμβολιασθούν μέχρι το 45ο έτος της ηλικίας τους. Ο αριθμός των απαιτούμενων δόσεων καθορίζεται από την ηλικία της εμβολιαζόμενης. Σε ηλικία 15 ετών και άνω, χρειάζονται 3 δόσεις που χορηγούνται σε χρονικό διάστημα 6 μηνών συνολικά. Σε ηλικία μικρότερη των 15 ετών, χρειάζονται 2 δόσεις σε μεσοδιάστημα τουλάχιστον 6 μηνών. To Pap-test δεν πρέπει να παραλείπεται και στην περίπτωση που έχουμε κάνει HPV εμβόλιο, καθώς κανένα εμβόλιο δεν παρέχει 100% προστασία και επίσης τα εμβόλια προστατεύουν μόνο από τους ιούς για τους οποίους είναι κατασκευασμένα. Ακόμα και με το πρόσφατο εμβόλιο GARDASIL 9 η προστασία είναι μόνο για τους 9 πιο συνηθισμένους ιούς. Υπάρχουν όμως άλλοι 90 ιοί, από τους οποίους η γυναίκα δεν προστατεύεται. Διεθνώς, είναι διαθέσιμα τρία διαφορετικά είδη εμβολίων. Το Gardasil προλαμβάνει τη λοίμωξη από 4 διαφορετικούς τύπους του ιού (6, 11, 16, 18), ενώ το Cervarix από τους HPV 16 και 18. Το πιο σύγχρονο εμβόλιο λέγεται Gardasil 9 και προστατεύει από 9 διαφορετικούς τύπους του ιού (6, 11, 16, 18, 31, 33, 45, 52, 58). Σημειώνεται πως οι τύποι 6 και 11 ενοχοποιούνται για το 90% των κονδυλωμάτων των γεννητικών οργάνων, ενώ οι τύποι 16 και 18 για το 70% των περιπτώσεων καρκίνου του τραχήλου της μήτρας. Το HPV εμβόλιο δεν είναι κατάλληλο για τη θεραπεία των κονδυλωμάτων του τραχήλου/αιδοίου ή κόλπου, όπως επίσης ούτε για τη θεραπεία του καρκίνου του τραχήλου. Δεν προλαμβάνει την εμφάνιση των βλαβών όταν χορηγηθεί σε γυναίκες που είναι ήδη μολυσμένες από HPV ιό/ιούς. Το εμβόλιο δεν προστατεύει από άλλες σεξουαλικώς μεταδιδόμενες ασθένειες, όπως χλαμύδια, σύφιλη, γονόρροια. Επίσης, δεν παρέχει προστασία για όλη τη ζωή της γυναίκας. Η προστασία είναι εξαιρετική και αποτελεσματική για τα πρώτα 5 χρόνια μετά την τελευταία χορήγηση. Αναμνηστικές δόσεις είναι πιθανόν να χρειασθούν.
ΧΑΠ & Κορωνοϊός

ΧΑΠ & Κορωνοϊός

Διαβάστε περισσότερα

Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ - COPD), είναι αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα υγείας της σύγχρονης εποχής. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος, πρέπει να πούμε πως πρόκειται για την τέταρτη αιτία θανάτου στις ΗΠΑ, ενώ προβλέπεται να σκαρφαλώσει στην τρίτη θέση μέσα στα επόμενα τέσσερα με πέντε χρόνια. Στην Ελλάδα, οι στατιστικές δείχνουν ότι το 8,5% του πληθυσμού πάσχει από Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), δηλαδή περίπου 600.000 συμπολίτες μας. Το πιο σημαντικό στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό είναι, πως περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς δεν γνωρίζουν ότι πάσχουν από τη νόσο, αγνοώντας επίσης την επικινδυνότητά της. Παρόλα αυτά, η ενημέρωση των πολιτών είναι ολοένα και πιο σημαντική τα τελευταία χρόνια καθώς επιστημονικοί φορείς και φορείς δημόσιας υγείας έχουν δώσει μεγάλη έμφαση στην ευαισθητοποίηση του κοινού και την έγκαιρη διάγνωση. ΧΑΠ Ως Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), ονομάζουμε την χρόνια πάθηση των πνευμόνων που προκαλείται από την στένωση των αεραγωγών και την καταστροφή του πνευμονικού ιστού. Σε αντίθεση με το άσθμα( του οποίου ο ορισμός εμπεριέχει την αναστρεψιμότητα της απόφραξης των αεραγωγών ),η ΧΑΠ αποτελεί μια μόνιμη ή μερικώς αναστρέψιμη κατάσταση. Είναι μάλιστα ιδιαίτερα δύσκολο να προσδιοριστεί μερικές φορές η πραγματική συχνότητα της ΧΑΠ και αυτό γιατί πολλοί ασθενείς με ήπια νόσο δεν συμβουλεύονται τον γιατρό τους, αγνοώντας ακόμα και την ύπαρξη του προβλήματος. Αιτίες εμφάνισης της νόσου Η βασικότερη αιτία εμφάνισης της νόσου είναι αναμφίβολα το κάπνισμα. Όλα τα είδη καπνού είναι υπεύθυνα για την εμφάνιση της ΧΑΠ (βιομηχανοποιημένα τσιγάρα, στριφτός καπνός και σε κάπως μικρότερο ποσοστό τα πούρα και ο καπνός πίπας). Στην Ελλάδα προσβάλλει περισσότερο τους άντρες δεδομένου ότι είναι πιο φανατικοί καπνιστές (σε ποσοστό μέχρι 2,5 φορές περισσότερο), αν και αυτό αναμένεται να αλλάξει τα επόμενα χρόνια, καθώς όλο και περισσότερο ποσοστό γυναικών καπνίζουν. Το κάπνισμα λοιπόν είναι ο κύριος αλλά όχι ο μοναδικός λόγος εμφάνισης ΧΑΠ. Υπάρχουν περιπτώσεις εκδήλωσής της σε περιβάλλον εργασίας λόγω της εισπνοής ορισμένων ειδών σκόνης και καπνού, ενώ έχει παρατηρηθεί και μια ευαισθησία κληρονομικού χαρακτήρα. Κατηγορίες ΧΑΠ Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ), κατηγοριοποιείται σε δύο επιμέρους σαφώς διακριτές μεταξύ τους κατηγορίες, που όμως μπορεί να συνυπάρχουν στον ίδιο ασθενή σε άλλοτε άλλο βαθμό: • Το πνευμονικό εμφύσημα, η νόσος εκείνη που προσβάλλει και καταστρέφει τις κυψελίδες, με αποτέλεσμα την υπερδιάταση των πνευμόνων οι οποίοι κατακρατούν τον αέρα, χάνοντας προοδευτικά μέρος της λειτουργικότητάς τους. Το κύριο σύμπτωμα του πνευμονικού εμφυσήματος είναι η δύσπνοια , κυρίως κατά την κόπωση. • Τη χρόνια βρογχίτιδα η οποία χαρακτηρίζεται από υπερβολική παραγωγή βλέννας και οίδημα του βλεννογόνου και η οποία με τη σειρά της προκαλεί στένωση των βρόγχων, συχνές λοιμώξεις, βήχα και πτύελα. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα της χρόνιας βρογχίτιδας είναι ο χαρακτηριστικός πρωινός, κυρίως παραγωγικός βήχας των καπνιστών, ο λεγόμενος «τσιγαρόβηχας». Συμπτώματα Άλλο επακόλουθο της ΧΑΠ είναι, να προκληθούν αναπνευστικές λοιμώξεις, με αποτέλεσμα τα τρία προαναφερθέντα συμπτώματα (βήχας, δύσπνοια, βλέννες) να πρωτοεκδηλώνονται ή να επιδεινώνονται. Άλλα συμπτώματα είναι το οίδημα των σφυρών, ο συριγμός, η κατάθλιψη, οι διαταραχές του ύπνου. Κατά τη διάρκεια των συμπτωμάτων, ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει συμπτώματα παρόξυνσης. Οι παροξύνσεις αυτές δεν είναι τίποτε άλλο από την επιδείνωση των συμπτωμάτων του ασθενούς που προκαλούνται κυρίως από ιογενείς λοιμώξεις και σε ορισμένες περιπτώσεις από αλλαγές του καιρού και σκόνη. ΧΑΠ : Διάγνωση –Σπιρομέτρηση Είναι ξεκάθαρο ότι η έγκαιρη διάγνωση είναι επιβεβλημένη. Η διαγνωστική εξέταση για την διάγνωση της ΧΑΠ, λέγεται σπιρομέτρηση. →Η σπιρομέτρηση είναι η ποσοτική και ποιοτική μέθοδος μέτρησης της αναπνευστικής ικανότητας. Στην περίπτωση που υπάρχει στένωση των αεραγωγών, εκπνέεται λιγότερος αέρας στο πρώτο δευτερόλεπτο και επομένως η FEV1και ο λόγος FEV1/ FVC είναι μειωμένα. Όλες οι παραπάνω μετρήσεις είναι απαραίτητες για την ταξινόμηση της Χρόνιας Αποφρακτικής Πνευμονοπάθειας (ΧΑΠ) σε στάδια και την εξατομικευμένη θεραπεία του κάθε ασθενή. Πιο αναλυτικά, το κάπνισμα, επιταχύνει το ρυθμό μείωσης της FEV1 σε όλες τις ηλικίες. Στην εφηβεία, μειώνει την αναπνευστική λειτουργία κατά 10%. Στους ενήλικες, το κάπνισμα αποτελεί την καλύτερη ερμηνεία για την αυξημένη μείωση της FEV1. Στους καπνιστές ο ρυθμός μείωσης της FEV1 με την πάροδο της ηλικίας είναι διπλάσιος από τους μη καπνιστές. Στους καπνιστές όμως, που θα εμφανίσουν στο μέλλον Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια(ΧΑΠ), ο ρυθμός μείωσης είναι πολύ μεγαλύτερος και υπολογίζεται σε 150cc το χρόνο. Η σπιρομέτρηση λοιπόν, μπορεί να βοηθήσει καταλυτικά στην αναγνώριση αυτών των συμπτωμάτων. Οι ασθενείς που πάσχουν από ΧΑΠ παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακά νοσήματα, καρκίνο του πνεύμονα και πλήθος άλλων παθήσεων. Άλλες συμπληρωματικές εξετάσεις που μπορεί να ζητηθούν κατά περίπτωση είναι: 1. Ακτινογραφία ή αξονική θώρακος 2. Ανάλυση αερίων αίματος 3. Εργαστηριακές εξετάσεις (έλεγχος ενζύμου α1 αντιθρυψίνης). Το ένζυμο αυτό διερευνάται κυρίως αν είσαι κάτω των 45 ετών ή έχεις γνωστό οικογενειακό ιστορικό. ΧΑΠ : Αντιμετώπιση –Θεραπείες Η πρώτη λοιπόν και απολύτως απαραίτητη απόφαση που πρέπει να πάρει ένας ασθενής είναι η άμεση και καθολική διακοπή του καπνίσματος. Δεδομένου ότι δεν υπάρχει θεραπεία που να οδηγεί στην εξαφάνιση της νόσου, η παύση του καπνίσματος εμποδίζει την επιβάρυνση της πνευμονικής λειτουργίας που παρατηρείται στους καπνιστές. Από εκεί και πέρα, η αντιμετώπιση της ΧΑΠ, εξαρτάται αφενός από τα συμπτώματα και αφετέρου από την έκταση της καταστροφής των πνευμόνων. • Μια κατηγορία ασθενών (σπάνια) μπορεί να χρειάζονται αγωγή μόνο κατά τις παροξύνσεις. • Οι ασθενείς με τακτικά συμπτώματα χρειάζονται εισπνεόμενα βρογχοδιασταλτικά φάρμακα που προκαλούν χαλάρωση (χάλαση) των μυών στα τοιχώματα των αεραγωγών και μειώνουν τη στένωση που υπάρχει. • Σε ασθενείς με πιο σοβαρή στένωση των αεραγωγών, οι οποίοι έχουν συχνές παροξύνσεις, μπορεί να χρειάζονται εισπνεόμενα αντιφλεγμονώδη, κορτικοειδή φάρμακα, που έχουν τοπική κυρίως δράση στο αναπνευστικό. • Σε ασθενείς με σοβαρότερη νόσο και αναπνευστική ανεπάρκεια μπορεί να χορηγηθεί οξυγόνο προς ανακούφιση των συμπτωμάτων, είτε κατά μικρά διαστήματα ( π.χ. κατά τον ύπνο ) ή και συνεχόμενα για τουλάχιστον 16 ώρες την ημέρα. Είναι σημαντικό ο ασθενής να μην είναι παχύσαρκος αφού το επιπλέον βάρος επιβαρύνει τα συμπτώματα της δύσπνοιας και της κόπωσης. Από την άλλη πλευρά, όπως προείπαμε, ένα σύμπτωμα που συνοδεύει τη Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια(ΧΑΠ) είναι η κατάθλιψη, η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην απώλεια βάρους και κατ’ επέκταση στην αδυναμία των θωρακικών μυών. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να υπάρχει επαρκής θερμιδική λήψη προκειμένου ο ασθενής να είναι σε καλή φυσική κατάσταση. ΧΑΠ : Τακτικός εμβολιασμός Επειδή οι ασθενείς με ΧΑΠ τείνουν να πλήττονται σε μεγαλύτερη συχνότητα από λοιμώξεις του αναπνευστικού, συνιστάται να εμβολιάζονται σε τακτική βάση για τον ιό της γρίπης και βάσει οδηγιών για τον πνευμονιόκοκκο και τον έρπητα ζωστήρα. Οι ασθενείς που νοσηλεύονται με Covid-19 και ΧΑΠ, αντιμετωπίζουν τουλάχιστον πέντε φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν, σύμφωνα με νέα μελέτη επιστημόνων των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νόσων (CDC) των ΗΠΑ. Η μελέτη βρήκε πως οι νοσηλευόμενοι ασθενείς με κορωνοϊό αντιμετωπίζουν μεγαλύτερο κίνδυνο για 17 σοβαρές επιπλοκές (πνευμονία, αναπνευστική ανεπάρκεια, θρόμβωση κ.α.), σε σχέση με τους ασθενείς με γρίπη στο νοσοκομείο, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ. Σε σχέση με τη γρίπη, οι ασθενείς με Covid-19 έχουν σχεδόν 19 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν σύνδρομο οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας (ARDS), και επίσης υπερδιπλάσιο κίνδυνο για μυοκαρδίτιδα (φλεγμονή του καρδιακού μυ), εσωτερική εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση (συνήθως στα πόδια), πνευμονική εμβολή (θρόμβωση στους πνεύμονες) και ενδοκρανιακή αιμορραγία Πολλοί ρωτούν για τη μη χρήση μάσκας στους ασθενείς με ΧΑΠ... Ειδικά αυτοί , πρέπει να φορούν μάσκα σε οποιαδήποτε επαφή με κόσμο αφού κινδυνεύουν περισσότερο! Μόνο υπερκαπνικοί και υποξαιμικοί ασθενείς θα βιώσουν αληθή δυσπνοικά φαινόμενα και δύναται να κυκλοφορούν άνευ. Έτσι όμως εκτίθενται στον ιό οπότε, η οδηγία μας είναι η αποφυγή επαφών. Το τρίπτυχο μάσκα-χέρια-αποστάσεις επιβάλλεται καθώς και τακτικός έλεγχος στον πνευμονολόγο για εμβολιασμό - σταθεροποίηση της κατάστασης τους.
Η Άνοια στην Ελλάδα σήμερα

Η Άνοια στην Ελλάδα σήμερα

Διαβάστε περισσότερα

Τα άτομα που ζουν με άνοια σε παγκόσμια κλίμακα ανέρχονται στα 50 εκ. Λόγω της αύξησης του προσδόκιμου επιβίωσης ο αριθμός αυτός αναμένεται να υπερτριπλασιαστεί φτάνοντας τα 152 εκατομμύρια το 2050. Το ετήσιο κόστος της άνοιας είναι πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια και θα διπλασιαστεί το 2030 με 1 στους 10 ασθενείς που διαγιγνώσκονται με άνοια να ανήκουν σε χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος. Παγκοσμίως, κάθε 3 δευτερόλεπτα καταγράφεται ένα καινούριο περιστατικό άνοιας. Στην Ελλάδα, περίπου 200.000 άνθρωποι πάσχουν σήμερα από άνοια και μελλοντικά αναμένεται να αυξηθούν δραματικά καθώς, σύμφωνα µε στατιστικά στοιχεία, ένας στους πέντε ανθρώπους πάνω από τα 80 θα νοσήσει από κάποια μορφής άνοιας. Το ετήσιο κόστος της άνοιας στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 3 δις ευρώ σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη. Τα γεγονότα αυτά καθιστούν την άνοια μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της δημόσιας υγείας σήμερα και τα επόμενα χρόνια. Η νόσος Alzheimer (ΝA) είναι η πιο συχνή αιτία της άνοιας των ηλικιωμένων (ηλικίες 60-80) και αποτελεί μία μη αναστρέψιμη, προοδευτικά εξελισσόμενη, νευροεκφυλιστική νόσο που οδηγεί σε αναπηρία και μεγάλο κοινωνικό - οικονομικό φορτίο σε όλες τις χώρες του κόσμου Λόγω του τεράστιου βάρους, ιατρικού-βιολογικού-ανθρωπιστικού αλλά και οικονομικού - κοινωνικού του προβλήματος της άνοιας, τα τελευταία χρόνια έχουν επενδυθεί τεράστιοι πόροι, ενέργεια και προσπάθεια από τις κοινωνίες και την ερευνητική κοινότητα σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Έχουν συντελεστεί μεγάλοι πρόοδοι σε επίπεδο κατανόησης της νόσου, ανακάλυψης νέων παθολογικών αιτιών, βιοδεικτών και νέων μεθόδων ανίχνευσης τους, καθώς και σε επίπεδο γενετικών αιτιών αλλά και συμβολής του τρόπου ζωής στην διατήρηση των νοητικών ικανοτήτων. Σύμφωνα με τις πρόσφατες οδηγίες για την πρόληψη της άνοιας από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (WHO) οι άνθρωποι μπορούν να μειώσουν την προδιάθεση τους για άνοια με συστηματική φυσική άσκηση, διακοπή καπνίσματος, έλεγχο του σωματικού βάρους, υιοθέτηση υγιεινής διατροφής και έλεγχο των τροποποιήσιμων παραγόντων κινδύνου δηλαδή της υπέρτασης, του σακχάρου και της χοληστερίνης. Έτσι ο αριθμός των ασθενών με άνοια μπορεί να ελαττωθεί σε ποσοστό που φτάνει το 30%. ΔΙΑΓΝΩΣΗ & ΘΕΡΑΠΕΙΑ Η αξιόπιστη και έγκαιρη διάγνωση αφήνει σημαντικά περιθώρια για άμεσες παρεμβάσεις, όπως είναι η εφαρμογή συντονισμένης φροντίδας, η καλύτερη αντιμετώπιση των συμπτωμάτων, η ελάττωση του κόστους, η συμμετοχή σε κλινικές μελέτες που τροποποιούν την πορεία της νόσου. Δεν υπάρχει σήμερα καμία οριστική θεραπεία για τους περισσότερους τύπους άνοιας παρά μόνο κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση με φαρμακευτική αγωγή που ελέγχει τα συμπτώματα ( αναστολείς χολινεστερασών, φάρμακα που κυκλοφορούν στη περισσότερες χώρες του κόσμου) και οδηγίες για τη σωστή και αποτελεσματική καθημερινή αντιμετώπισή της. Μπορούμε να ζούμε καλά και θετικά με την άνοια παρά τη λανθασμένη κοινωνικά αντίληψη για το αντίθετο. Ο Σεπτέμβριος είναι ο Παγκόσμιος Μήνας Alzheimer και αποτελεί μια διεθνή εκστρατεία για την ευαισθητοποίηση και ενημέρωση σχετικά με την άνοια. Κάθε χρόνο, όλες οι ενώσεις Alzheimer παγκοσμίως ενώνονται και διοργανώνουν εκδηλώσεις και δραστηριότητες υποστήριξης και ενημέρωσης σχετικά με τη νόσο. Σκοπός είναι η ευαισθητοποίηση μέσω της ενημέρωσης σχετικά με την άνοια, η ικανότητα αναγνώρισης των προειδοποιητικών σημείων της άνοιας και η πρόληψη με απλά βήματα ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος εμφάνισης της νόσου. Η καθημερινότητα για κάποιον που πάσχει από άνοια και την οικογένειά του είναι εξαιρετικά δύσκολη. Με βάση διεθνή στοιχεία, ένας στους δύο πάσχοντες δεν νιώθει μέρος της κοινότητας στην οποία ζει, γεγονός που οφείλεται στα βιολογικά εμπόδια που βάζει η ίδια η ασθένεια σε συνδυασμό µε τα εμπόδια που βάζει η κοινωνία: µη προσβάσιμοι χώροι, έλλειψη ενημέρωσης υπαλλήλων ιδιωτικού και δημοσίου τομέα σχετικά µε τη νόσο και τη διαχείρισή της, απουσία κατάλληλων υποδομών για τη διευκόλυνση των συμπολιτών µας στην άσκηση των κοινωνικών τους δικαιωμάτων, κ.ά. Tα άτομα με άνοια μπορούν και πρέπει να ζήσουν καλά σε κοινωνίες φιλικές προς την άνοια έχοντας πρόσβαση σε έγκαιρη διάγνωση, θεραπεία και παρακολούθηση και σε προσωποκεντρική, συντονισμένη, ποιοτική φροντίδα καθ’ όλη τη διάρκεια της νόσου. Σε μια κοινωνία φιλική προς την άνοια οι άνθρωποι με άνοια έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής και ελέγχου της καθημερινότητάς τους, αντιμετωπίζονται με σεβασμό και προσφέρουν στους συνανθρώπους τους. Οι οργανώσεις Alzheimer σε αρκετές πόλεις της Ελλάδος προσφέρουν ΔΩΡΕΑΝ υπηρεσίες: εκστρατείες πρόληψης για το κοινό, Ιατρεία Μνήμης, Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας για τα άτομα με άνοια, εκπαίδευση και ψυχουποστήριξη στους φροντιστές, υπηρεσίες φροντίδας στο σπίτι κ.α Τα πρώτα βήματα προς την κατεύθυνση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ατόμων με άνοια – όπως το δικαίωμα πρόσβασης σε έγκαιρη διάγνωση, θεραπεία και παρακολούθηση και το δικαίωμα σε προσωποκεντρική, συντονισμένη, ποιοτική φροντίδα - έχουν ήδη γίνει στην χώρα µας, µε την εκπόνηση και ψήφιση από την Βουλή του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Άνοια και την προώθηση της άνοιας ως προτεραιότητας στη Δηµόσια Υγεία. Ήδη 8 Κέντρα Ημέρας για άτομα με άνοια, 12 Ιατρεία Μνήμης και 2 μονάδες τελικού σταδίου βρίσκονται στο τελικό στάδιο υλοποίησης στο τρέχον ΕΣΠΑ και θα λειτουργήσουν άμεσα στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδος. Το επόμενο σημαντικό βήμα αφορά στην ευαισθητοποίηση και στη συμμετοχή της κοινωνίας στο σύνολό της, στην προσπάθεια δημιουργίας κοινοτήτων φιλικών προς την άνοια, που αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της Εταιρείας Alzheimer Αθηνών. <Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή> Το Νοέμβριο του 2018 το Υπουργείο Υγείας όρισε Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή για την δημιουργία σχεδίου νόμου για την προστασία των δικαιωμάτων των ατόμων με άνοια και των φροντιστών τους. Σήμερα το Σχέδιο Νόμου έχει παραδοθεί στο Υπουργείο και αναμένεται να ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο. Οι στόχοι του είναι να επισημανθούν τα δικαιώματα των ατόμων στον συγκεκριμένο τομέα της άνοιας, καθώς παραμένουν «αόρατοι» και ασαφείς στο γενικό νομοθετικό πλαίσιο της ψυχικής υγείας. Επίσης εξετάζει θέματα θεμελιωδών δικαιωμάτων των ατόμων με άνοια και των φροντιστών τους (προσωπική ελευθερία, δικαίωμα μετακίνησης, προστασία της ιδιωτικής ζωής κ.λπ.), συμπεριλαμβανομένων συγκεκριμένων θεμάτων, όπως η ασφάλεια οδήγησης, η διαθήκη εν ζωή και ζητήματα υποστήριξης των φροντιστών από επαρκείς κοινωνικούς θεσμούς.
Εγκυμοσύνη μετά τα 40.

Εγκυμοσύνη μετά τα 40.

Διαβάστε περισσότερα

Ηλικιωμένη πρωτότοκος λέγεται η γυναίκα που στην πρώτη της εγκυμοσύνη είναι ηλικίας 35 ετών και άνω. Η πρώτη κύηση σε ηλικιωμένες γυναίκες παρουσιάζεται σε συχνότητα που κυμαίνεται από 1-4%, σύμφωνα με διάφορες στατιστικές. Γιατί συμβαίνει αυτό; Αν και πριν από μερικά χρόνια είχε αναφερθεί μείωση της συχνότητας αυτής, πρόσφατα έχει παρατηρηθεί αύξηση, που αποδίδεται σε διάφορους κοινωνικούς παράγοντες αλλά και στην πρόοδο που έχει γίνει στον τομέα της τεχνολογίας, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υπογονιμότητας. Τέτοιοι κοινωνικοί παράγοντες είναι οι μεταβολές στον σύγχρονο τρόπο ζωής, καθώς και η επαγγελματική ενασχόληση των γυναικών που τις αναγκάζει να αναβάλλουν την τεκνοποίηση σε πιο προχωρημένη ηλικία. Σήμερα αρκετές γυναίκες πετυχαίνουν την πρώτη τους εγκυμοσύνη σε ηλικία μεγαλύτερη των 35 ετών. Σε αυτό συμβάλλει η ανάπτυξη της τεχνολογίας και κυρίως της εξωσωματικής γονιμοποίησης, έτσι ώστε γυναίκες με μακρόχρονη υπογονιμότητα να τεκνοποιούν σε προχωρημένη ηλικία. Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου και οι επιπλοκές; Η γνώση της ελαττωμένης πιθανότητας μιας νέας κύησης στις γυναίκες αυτές επιβάλλει το χαρακτηριστικό της παρούσας κύησής τους ως πολύτιμης και τη λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων που αποσκοπούν στην εξασφάλιση των προϋποθέσεων εκείνων που αποβλέπουν στον περιορισμό των περιγεννητικών συμβαμάτων. Σε αυτές τις κυήσεις παρατηρούνται αυξημένες επιπλοκές και αυτές αποδίδονται κυρίως στις συνυπάρχουσες παθήσεις που πρωτοεκδηλώνονται στις γυναίκες αυτών των ηλικιών. Τέτοιες παθήσεις είναι η υπέρταση, τα ινομυώματα της μήτρας, ο σακχαρώδης διαβήτης, οι καρδιακές παθήσεις, οι νεφροπάθειες κ.λ.π. • Η πιο συχνή από τις μαιευτικές επιπλοκές είναι η προεκλαμψία. Αποτέλεσμα των παραπάνω επιπλοκών είναι η αυξημένη συχνότητα ανώμαλων τοκετών, που οδηγούν στη συχνότερη εκτέλεση των διαφόρων μαιευτικών επεμβάσεων, όπως είναι η καισαρική τομή και σε αυξημένη περιγεννητική νοσηρότητα και θνησιμότητα. Ο αυξημένος κίνδυνος επιπλοκών της κύησης σε ηλικιωμένες πρωτότοκες γυναίκες, έχει αντανάκλαση στη μητρική θνησιμότητα που είναι 4 φορές μεγαλύτερη σε γυναίκες άνω των 35 ετών. • Επίσης η συχνότητα της εξωμήτριου εγκυμοσύνης είναι αυξημένη στις ηλικιωμένες γυναίκες καθώς και στα αρχικά στάδια της κύησης, το ποσοστό των αυτόματων εκτρώσεων . • Το ποσοστό του χαμηλού βάρους νεογνών είναι μεγαλύτερο και οφείλεται τόσο στη μεγαλύτερη συχνότητα πρόωρου τοκετού, όσο και στην αυξημένη συχνότητα εμβρύων με καθυστερημένη ενδομήτρια ανάπτυξη. • Εμφανίζεται αυξημένο το ποσοστό των συγγενών ανωμαλιών, στις ηλικιωμένες πρωτότοκες γυναίκες και αυτό οφείλεται σε χρωμοσωματικές ανωμαλίες. Πως μειώνονται αυτοί οι κίνδυνοι; • Με στενή ιατρική παρακολούθηση. Είναι απαραίτητη μια στενή ιατρική παρακολούθηση της εγκυμοσύνης στην αρχή και τουλάχιστον μια φορά το μήνα στη συνέχεια. Έτσι, αν παρουσιαστεί κάποιο πρόβλημα, ο γιατρός θα το διαπιστώσει αμέσως και θα το φροντίσει κατάλληλα. • Εκτός από το σύνολο των εξετάσεων που κάνει κάθε γυναίκα στην εγκυμοσύνη της, οι ηλικιωμένες πρωτότοκες είναι απαραίτητο να κάνουν προγεννητικό έλεγχο. Σε όλες λοιπόν τις ηλικιωμένες πρωτότοκες συνίσταται, για να αποφευχθεί ο κίνδυνος να γεννηθεί παιδί με χρωμοσωματικές ανωμαλίες, να γίνεται αμνιοπαρακέντηση μεταξύ 16ης-18ης εβδομάδας κύησης ή βιοψία τροφοβλάστης, η οποία γίνεται νωρίς στη 10η ή 11η εβδομάδα της κύησης, δηλαδή μέσα σε πλαίσιο που μπορεί με μεγάλη ασφάλεια να γίνει διακοπή της κύησης αν παρουσιαστεί χρωμοσωματική ανωμαλία στο παιδί. Είναι επίσης πολύ σημαντικό μεταξύ 19ης και 22ης εβδομάδας κύησης, να γίνει ένα καλό «ανατομικό» υπερηχογράφημα ή υπερηχογράφημα β- επιπέδου, το οποίο ελέγχει αν υπάρχει κάποια ανατομική ανωμαλία στα διάφορα όργανά του. Συνοψίζοντας, στη ηλικία των 40 ετών είναι απολύτως δυνατό να μείνετε έγκυος κι ακόμη να φέρετε στον κόσμο το παιδί σας χωρίς προβλήματα, με τον όρο ότι θα έχετε πάρει ώριμα την απόφασή σας και θα αποδεχτείτε τις αντιξοότητες αυτής της στενής ιατρικής παρακολούθησης.
Σύνδρομο Down

Σύνδρομο Down

Διαβάστε περισσότερα

Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική κατάσταση, που επηρεάζει 1/600 γεννήσεις και προκαλείται από την παρουσία ενός παραπάνω χρωμοσώματος στο 21ο ζευγάρι. Το σύνδρομο Down δεν είναι ασθένεια. Οι άνθρωποι δεν υποφέρουν από αυτήν, ούτε είναι θύματα. εν γνωρίζουμε τι προκαλεί το σύνδρομο Down. Εκείνο που γνωρίζουμε, όμως, είναι πως δεν πρέπει να κατηγορήσουμε κανέναν γι’ αυτό. Παρατηρείται σε όλες τις φυλές και σε όλο τον κόσμο και είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Οι άνθρωποι αυτοί μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά, που είναι εμφανή όχι μόνο σωματικά, αλλά συνοδεύονται και από ένα βαθμό νοητικής ανεπάρκειας. ►Τα σωματικά χαρακτηριστικά που παρατηρούνται είναι το ασυνήθιστα στρογγυλό κεφάλι, η μικρή μύτη, τα κοντά άκρα, πιο χαλαροί μύες και αρθρώσεις, τα μεγαλύτερα βλέφαρα. ►Η νοητική ανεπάρκεια γίνεται αντιληπτή σε δύο διαστάσεις; της νόησης και της προσαρμοστικής συμπεριφοράς. Ο βαθμός της κυμαίνεται από ήπια (ΔΝ: 50-70) και μέτρια (ΔΝ: 35-50) έως βαριά (ΔΝ: 20-35). Η ύπαρξη ενός επιπλέον χρωμοσώματος οδηγεί σε δυσκολίες, οι οποίες πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εκπαίδευση των ατόμων αυτών. Οι δυσκολίες αυτές εντοπίζονται στην όραση, την ακοή, την επικοινωνία, ενώ συχνά συνυπάρχουν καρδιακά προβλήματα, προβλήματα στο θυρεοειδή, παχυσαρκία, διαβήτης κ.λπ. Το ανοσοποιητικό τους σύστημα μπορεί να μην είναι τόσο καλά ανεπτυγμένο, όπως στα παιδιά που δεν έχουν σύνδρομο Down. Αυτό σημαίνει πως είναι πιο επιρρεπή σε αρρώστιες ειδικότερα στα πρώτα χρόνια της ζωής τους. Τέλος, οι άνθρωποι με σύνδρομο Down έχουν δυσκολίες στη βραχύχρονη ακουστική μνήμη και την επεξεργασία των ακουστικών πληροφοριών. Η εκπαίδευση ξεκινάει πολύ νωρίς στην ζωή ενός παιδιού με σύνδρομο Down και συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής του. Οι ικανότητές τους έχουν παραδοσιακά υποτιμηθεί. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους εκπαιδεύονται και μαθαίνουν πολλά πράγματα, όπως να γράφουν και να διαβάζουν, να επικοινωνούν, να εντάσσονται στο εκπαιδευτικό πλαίσιο, να κάνουν φίλους, να ακολουθούν κανόνες στην εργασία και σε κοινωνικά πλαίσια, να αθλούνται, να σερφάρουν στο διαδίκτυο και να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχουν την ικανότητα να μάθουν χρησιμοποιώντας τις σωστές στρατηγικές και εργαλεία. Όλοι μπορούν να εργαστούν σε προστατευόμενα εργαστήρια και κάποιοι ως υπάλληλοι κάνοντας απλές δουλειές, στις οποίες ανταποκρίνονται με επιτυχία. Μπορούν να μάθουν να συνεργάζονται με τους συναδέρφους και να τηρούν τους κανόνες ασφαλείας. Μπορούν να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να φέρουν εις πέρας εκείνο που τους έχει ανατεθεί. Ασχολούνται με τις τέχνες στον ελεύθερο χρόνο τους, όπως το θέατρο ή η εκμάθηση ενός μουσικού οργάνου. Διαθέτουν αυξημένη κοινωνική κατανόηση, μπορούν δηλαδή να σκεφτούν και να ενεργούν με κατάλληλο τρόπο, ώστε να επιτύχουν την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη δημιουργία σχέσεων. Αυτό είναι απόρροια της ιδιαίτερης ευαισθησίας τους στις συναισθηματικές νύξεις και τις εκφράσεις του προσώπου των άλλων. Οι άνθρωποι με σύνδρομο Down ενδιαφέρονται να συνάψουν σχέσεις φιλικές και ερωτικές, ονειρεύονται, κάνουν σχέδια για τη ζωή τους. Μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους τα επόμενα χρόνια και απολαμβάνουν τις συζητήσεις με όποιον θέλει να τους ακούσει. Όλοι οι άνθρωποι με σύνδρομο Down δεν είναι ίδιοι. Παρόλο που έχουν κοινά χαρακτηριστικά, καθένας είναι μια μοναδική προσωπικότητα με τις ικανότητες και τις αδυναμίες του. Μπορούμε να τους συναντήσουμε στο δρόμο, στο λεωφορείο, στο σχολείο, στη γειτονιά. Εκείνο που έχουν ανάγκη είναι η ευκαιρία να ενταχθούν και να γίνουν ισότιμα μέλη της κοινωνίας, όπως όλοι. < Σύλλογος συνδρόμου Down Ελλάδος > Ο Σύλλογος συνδρόμου Down Ελλάδος δημιουργήθηκε το 1990 με την προτροπή της κ. Χαρίκλειας Χατζησεβαστού – Καθηγήτριας Παιδιατρικής Κλινικής Γενετικής Α.Π.Θ. Πρόκειται για την πρώτη οργανωμένη ομάδα γονέων με παιδιά με σύνδρομο Down στη χώρα και για φορέα Παροχής υπηρεσιών Κοινωνικής Φροντίδας μη Κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα που παρέχονται απευθύνονται σε γονείς και άτομα με σύνδρομο Down από τριών ετών και πάνω. Παρέχονται υπηρεσίες συμβουλευτικής σε ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα.
Μεσογειακή Αναιμία

Μεσογειακή Αναιμία

Διαβάστε περισσότερα

Διάγνωση Τα θαλασσαιμικά σύνδρομα αποτελούν μία ετερογενή ομάδα κληρονομικών νοσημάτων, που οφείλονται σε γονιδιακές βλάβες των πεπτιδικών αλυσίδων α και β της αιμοσφαιρίνης, που οδηγούν στην ελάττωση ή και αναστολή της παραγωγής μίας ή περισσότερων από αυτές. Τα ερυθρά αιμοσφαίρια που παράγονται είναι «ελαττωματικά» και καταστρέφονται εύκολα, ενώ ο μυελός των οστών δεν μπορεί να τα αναπληρώσει. Διακρίνεται σε α και β-θαλασσαιμία ανάλογα με την αλυσίδα που υπολείπεται. Η β-ομόζυγος θαλασσαιμία ή Μείζων θαλασσαιμία είναι η βαρύτερη μορφή. Η Ενδιάμεση-Θαλασσαιμία, είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια ομάδα ασθενών με ηπιότερη αρχικά κλινική εικόνα από αυτή της Μείζονος β-Θαλασσαιμίας, περικλείει δε, άτομα με μεγάλη φαινοτυπική και γενετική ετερογένεια. Στη χώρα μας ζουν περίπου 4.500 άτομα με Θαλασσαιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο ενώ 2.500 είναι τακτικά μεταγγιζόμενα. Η μείζων θαλασσαιμία συνήθως διαγιγνώσκεται σε ηλικία μικρότερη των 2 ετών. Αν και οι δύο γονείς είναι φορείς θαλασσαιμίας, έχουν δηλ. ελαττωματικό γονίδιο (στίγμα), η πιθανότητα γέννησης παιδιού με θαλασσαιμία είναι 25% για κάθε γέννηση. Στη χώρα μας το ποσοστό φορέων είναι περίπου 8-10%. Σήμερα υπάρχουν μέθοδοι πρόληψης της θαλασσαιμίας και είναι ιδιαίτερα σημαντικός ο προγεννητικός έλεγχος. Θεραπεία Βασική θεραπευτική αντιμετώπιση είναι οι μεταγγίσεις αίματος με 2 μονάδες συμπυκνωμένων ερυθρών αιμοσφαιρίων κάθε 2-3 εβδομάδες. Δυστυχώς οι μεταγγίσεις οδηγούν σε υπερφόρτωση με σίδηρο, ο οποίος εναποτίθεται και καταστρέφει τα όργανα και οι πάσχοντες χρειάζεται να λαμβάνουν φάρμακα για αποσιδήρωση. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει σημαντική βελτίωση στην ποιότητα ζωής των ασθενών και στο προσδόκιμο επιβίωσης και αυτό οφείλεται, κυρίως, στην ανακάλυψη και χρήση σκευασμάτων αποσιδήρωσης από το στόμα (δεφεριπρόνη, δεφερασιρόξη). Τα σκευάσματα αυτά μόνα τους ή σε συνδυασμό με την υποδόρια έγχυση φαρμάκου αποσιδήρωσης (δεσφεριοξαμίνη) δρουν αποτελεσματικά στην απομάκρυνση του σιδήρου που έχει εναποτεθεί στα όργανα (καρδιά, ήπαρ, ενδοκρινείς αδένες, κ.λπ). Τα σκευάσματα από το στόμα βοήθησαν τους ασθενείς να έχουν πολύ καλή συμμόρφωση στη θεραπεία. Παράλληλα, χρειάζονται πολλά άλλα σκευάσματα για την αντιμετώπιση των διαφόρων επιπλοκών της νόσου. Οι επιπλοκές από την εναπόθεση του σιδήρου στα όργανα οδηγεί σε αύξηση της νοσηρότητας και θνητότητας. Οι θαλασσαιμικοί πρέπει να παρακολουθούνται συστηματικά από τις αντίστοιχες ειδικότητες ιατρών, οι οποίοι πρέπει να είναι εξειδικευμένοι στο νόσημα και να διενεργούν τακτικά αιματολογικές και απεικονιστικές εξετάσεις. Η Θαλασσαιμία είναι ένα πολύπλοκο αιματολογικό νόσημα. Κάθε ασθενής είναι μοναδικός και εμφανίζει ιδιαιτερότητες. Αυτή είναι και η βασική δυσκολία στην παρακολούθησή τους, η οποία χρειάζεται οργάνωση και καλή συνεργασία μεταξύ ιατρών-ασθενών. Σήμερα στοχεύουμε στην εφαρμογή νέων θεραπειών. Η χώρα μας πρόσφατα συμμετείχε στη μελέτη BELIEVE που αφορούσε χρήση φαρμάκου για την επιμήκυνση του μεσοδιαστήματος των μεταγγίσεων. • Το φάρμακο (Reblozyl) πέτυχε σημαντική μείωση των αναγκών σε μεταγγίσεις, που εξαρτάται από τον υποκείμενο γονότυπο των ασθενών, και οδήγησε σε σημαντική αύξηση της αιμοσφαιρίνης, κυρίως σε ασθενείς με ενδιάμεση θαλασσαιμία. Το φάρμακο έχει πάρει τιμή και ξεκίνησε να χορηγείται στους ασθενείς που πληρούν τα κριτήρια. • Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ακόμα η χρήση στη θαλασσαιμία σκευασμάτων με δράση εψιδίνης, που έχει δείξει να βελτιώνει το μεταβολισμό του σιδήρου, συνεπικουρικά της αποσιδήρωσης, με ταυτόχρονη βελτίωση της αιματολογικής κατάστασης. • Η μόνη ριζική θεραπεία για τις αιμοσφαιρινοπάθειες παραμένει η αλλογενής μεταμόσχευση αιμοποιητικών κυττάρων. Νεότερα αποτελέσματα μεταμόσχευσης νεαρών ασθενών με μείζονα θαλασσαιμία από απόλυτα συμβατό συγγενή δότη είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά. Επίσης, είναι έτοιμο το Κέντρο εφαρμογής της γονιδιακής θεραπείας στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα το Κέντρο εφαρμογής της γονιδιακής τροποποίησης. Η γονιδιακή θεραπεία, δυστυχώς, φαίνεται να είναι μία πολύ ακριβή θεραπεία, ενώ ταυτόχρονα δεν υπάρχουν και επαρκείς υποδομές ώστε να μπορέσει να εφαρμοστεί, ακόμα και αν ξεπεράσουμε το οικονομικό θέμα. Είναι ανάγκη όμως να δώσουμε τη δυνατότητα σε όλους όσους πληρούν τα κριτήρια και το επιθυμούν να έχουν πρόσβαση σε αυτές τις οριστικές θεραπείες. Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Πασχόντων από Μεσογειακή Αναιμία και Δρεπανοκυτταρική Νόσο (ΠΑΣΠΑΜΑ) ιδρύθηκε το 1980 και αποτελείται αμιγώς από πάσχοντες. Είναι ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Ομοσπονδίας Θαλασσαιμίας, της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία, της Ένωσης Ασθενών Ελλάδος και του Διεθνή Οργανισμού Θαλασσαιμίας. Κατά την πολυετή του παρουσία, ο ΠΑΣΠΑΜΑ έχει πρωτοστατήσει στη διεκδίκηση μέτρων που βελτιώνουν την ιατρική περίθαλψη των πασχόντων, διευκολύνουν την επαγγελματική τους αποκατάσταση, προωθούν την κοινωνική τους ένταξη και γενικά την ισότιμη και πλήρη συμμετοχή τους στην Κοινωνία. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει στέκεται αρωγός σε κάθε ανάγκη των μελών του. Διαχρονικά παλεύουμε για την κάλυψη των αναγκών σε Εθελοντικά προσφερόμενο αίμα ώστε να σταματήσει ο εξαναγκασμός των πασχόντων για εξεύρεση αιμοδοτών. Η έλλειψη αίματος είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Δυστυχώς στη χώρα μας μόνο το 50% περίπου των αιμοδοτών είναι εθελοντές ενώ περίπου 35-40% είναι δότες συγγενικού και φιλικού περιβάλλοντος. Αίτημά μας είναι η ανάπτυξη και πλήρης λειτουργία του Εθνικού Κέντρου Αιμοδοσίας, ώστε να γίνεται Κεντρική Διαχείριση του Αίματος. Επίσης, η εφαρμογή του «Θεσμικού Πλαισίου για την Οργάνωση και Λειτουργία των Μονάδων Μεσογειακής Αναιμίας και Δρεπανοκυτταρικής Νόσου» (ΦΕΚ 2267/2007) με κάλυψη σε ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, αλλά και κατάλληλη κτιριακή υποδομή στις 36 Μονάδες που λειτουργούν σε νοσοκομεία της χώρας. Ο ΠΑΣΠΑΜΑ καλύπτει τις 7 Μονάδες του νομού Αττικής με πάνω από 1.500 ασθενείς ενώ υπάρχουν σύλλογοι σχεδόν σε κάθε πόλη όπου υπάρχουν Μονάδες Μεσογειακής Αναιμίας και Δρεπανοκυτταρικής Νόσου (ΜΑ & ΔΝ). Για οποιαδήποτε πληροφορία οι ασθενείς μπορούν να απευθυνθούν στις Μονάδες ΜΑ & ΔΝ των νοσοκομείων καθώς και στους συλλόγους.